لوقا 1

¹از آن‌جهت که بسیاری دست خود را دراز کردند به سوی تألیف حکایت آن اموری که نزد ما به اتمام رسید،

²چنانچه آنانی که از ابتدا نظارگان و خادمان کلام بودند به ما رسانیدند،

³من نیز مصلحت چنان دیدم که همه را من البدایهٔ به تدقیق در پی رفته، به ترتیب به تو بنویسم ای تیوفلس عزیز،

⁴تا صحّت آن کلامی را که در آن تعلیم یافته‌ای دریابی.

⁵در ایّام هیرودیس، پادشاه یهودیّه، کاهنی زکرّیا نام از فرقه ابیّا بود که زن او از دختران هارون بود و الیصابات نام داشت.

⁶و هر دو در حضور خدا صالح و به جمیع احکام و فرایض خداوند، بی‌عیب سالک بودند.

⁷و ایشان را فرزندی نبود زیرا که الیصابات نازاد بود و هر دو دیرینه سال بودند.

⁸و واقع شد که چون به نوبت فرقه خود در حضور خدا کهانت می‌کرد،

⁹حسب عادت کهانت، نوبت او شد که به قدس خداوند درآمده، بخور بسوزاند.

¹⁰و در وقت بخور، تمام جماعت قوم بیرون عبادت می‌کردند.

¹¹ناگاه فرشته خداوند به طرف راست مذبح بخور ایستاده، بر وی ظاهر گشت.

¹²چون زکرّیا او را دید، در حیرت افتاده، ترس بر او مستولی شد.

¹³فرشته بدو گفت، ای زکریّا ترسان مباش،زیرا که دعای تو مستجاب گردیده است و زوجهات الیصابات برای تو پسری خواهد زایید و او را یحیی خواهی نامید.

¹⁴و تو را خوشی و شادی رخ خواهد نمود و بسیاری از ولادت او مسرور خواهند شد.

¹⁵زیرا که در حضور خداوند بزرگ خواهد بود و شراب و مُسکری نخواهد نوشید و از شکم مادر خود، پر از روح‌القدس خواهد بود.

¹⁶و بسیاری از بنی‌اسرائیل را به سوی خداوند خدای ایشان خواهد برگردانید.

¹⁷و او به روح و قوّت الیاس پیش روی وی خواهد خرامید، تا دلهای پدران را به طرف پسران و نافرمانان را به حکمت عادلان بگرداند تا قومی مستعّد برای خدا مهیّا سازد.

¹⁸زکریّا به فرشته گفت، این را چگونه بدانم و حال آنکه من پیر هستم و زوجهام دیرینه سال است؟

¹⁹فرشته در جواب وی گفت، من جبرائیل هستم که در حضور خدا میایستم و فرستاده شدم تا به تو سخن گویم و از این امور تو را مژده دهم.

²⁰و الحال تا این امور واقع نگردد، گنگ شده یارای حرف زدن نخواهی داشت، زیرا سخنهای مرا که در وقت خود به وقوع خواهد پیوست، باور نکردی.

²¹و جماعت منتظر زکریّا می‌بودند و از طول توقّف او در قدس متعجّب شدند.

²²امّا چون بیرون آمده نتوانست با ایشان حرف زند، پس فهمیدند که در قدس رؤیایی دیده است. پس به سوی ایشان اشاره می‌کرد وساکت ماند.

²³و چون ایّام خدمت او به اتمام رسید، به خانه خود رفت.

²⁴و بعد از آن روزها، زن او الیصابات حامله شده، مدّت پنج ماه خود را پنهان نمود و گفت،

²⁵به اینطور خداوند به من عمل نمود در روزهایی که مرا منظور داشت، تا ننگ مرا از نظر مردم بردارد.

²⁶و در ماه ششم جبرائیل فرشته از جانب خدا به بلدی از جلیل که ناصره نام داشت، فرستاده شد.

²⁷نزد باکرهای نامزد مردی مسمّیٰ به یوسف از خاندان داود و نام آن باکره مریم بود.

²⁸پس فرشته نزد او داخل شده، گفت، سلام بر تو ای نعمت رسیده، خداوند با توست و تو در میان زنان مبارک هستی.

²⁹چون او را دید، از سخن او مضطرب شده، متفکّر شد که این چه نوع تحیّت است.

³⁰فرشته بدو گفت، ای مریم ترسان مباش زیرا که نزد خدا نعمت یافته‌ای.

³¹و اینک، حامله شده، پسری خواهی زایید و او را عیسی خواهی نامید.

³²او بزرگ خواهد بود و به پسر حضرت اعلیٰ، مسمّیٰ شود، و خداوند خدا تخت پدرش داود را بدو عطا خواهد فرمود.

³³و او بر خاندان یعقوب تا به ابد پادشاهی خواهد کرد و سلطنت او را نهایت نخواهد بود.

³⁴مریم به فرشته گفت، این چگونه می‌شود و حال آنکه مردی را نشناختهام؟

³⁵فرشته در جواب وی گفت، روح‌القدس بر تو خواهد آمد و قوّت حضرت اعلی بر تو سایه خواهد افکند، ازآن‌جهت آن مولود مقدّس، پسر خدا خوانده خواهد شد.

³⁶و اینک، الیصابات از خویشان تو نیز در پیری به پسری حامله شده و این ماه ششم است، مر او را که نازاد می‌خواندند.

³⁷زیرا نزد خدا هیچ امری محال نیست.

³⁸مریم گفت، اینک، کنیز خداوندم. مرا برحسب سخن تو واقع شود. پس فرشته از نزد او رفت.

³⁹در آن روزها، مریم برخاست و به بلدی از کوهستان یهودیّه بشتاب رفت.

⁴⁰و به خانهٔ زکریّا درآمده، به الیصابات سلام کرد.

⁴¹و چون الیصابات سلام مریم را شنید، بچه در رَحم او به حرکت آمد و الیصابات به روح‌القدس پر شده،

⁴²به آواز بلند صدا زده گفت، تو در میان زنان مبارک هستی و مبارک است ثمرهٔ رحم تو.

⁴³و از کجا این به من رسید که مادرِ خداوندِ من، به نزد من آید؟

⁴⁴زیرا اینک، چون آواز سلام تو گوش زدِ من شد، بچه از خوشی در رَحِم من به حرکت آمد.

⁴⁵و خوشابحال او که ایمان آوَرْد، زیرا که آنچه از جانب خداوند به وی گفته شد، به انجام خواهد رسید.

⁴⁶پس مریم گفت، جان من خداوند را تمجید می‌کند،

⁴⁷و روح من به رهاننده من خدا بوجد آمد،

⁴⁸زیرا بر حقارتِ کنیزِ خود نظر افکند. زیرا هان از کنون تمامی طبقات مرا خوشحال خواهند خواند،

⁴⁹زیرا آن قادر، به من کارهای عظیم کرده و نام او قدّوس است،

⁵⁰و رحمت او نسلاً بعد نسل است بر آنانی که از اومی‌ترسند.

⁵¹به بازوی خود، قدرت را ظاهر فرمود و متکبّران را به خیال دل ایشان پراکنده ساخت.

⁵²جبّاران را از تختها به زیر افکند و فروتنان را سرافراز گردانید.

⁵³گرسنگان را به چیزهای نیکو سیر فرمود و دولتمندان را تهیدست ردّ نمود.

⁵⁴بندهٔ خود اسرائیل را یاری کرد، به یادگاری رحمانیّت خویش،

⁵⁵چنانکه به اجداد ما گفته بود، به ابراهیم و به ذریّت او تا ابدالآباد.

⁵⁶و مریم قریب به سه ماه نزد وی ماند، پس به خانهٔ خود مراجعت کرد.

⁵⁷امّا چون الیصابات را وقت وضع حمل رسید، پسری بزاد.

⁵⁸و همسایگان و خویشان او چون شنیدند که خداوند رحمت عظیمی بر وی کرده، با او شادی کردند.

⁵⁹و واقع شد در روز هشتم چون برای ختنه طفل آمدند، که نام پدرش زکریّا را بر او می‌نهادند.

⁶⁰امّا مادرش ملتفت شده، گفت، نی بلکه به یحیی نامیده می‌شود.

⁶¹به وی گفتند، از قبیله تو هیچ‌کس این اسم را ندارد.

⁶²پس به پدرش اشاره کردند که او را چه نام خواهی نهاد؟

⁶³او تختهای خواسته بنوشت که نام او یحیی است و همه متعجب شدند.

⁶⁴در ساعت، دهان و زبان او باز گشته، به حمد خدا متکلّم شد.

⁶⁵پس بر تمامی همسایگان ایشان، خوف مستولی گشت و جمیع این وقایع در همهٔ کوهستان یهودیّه شهرت یافت.

⁶⁶و هر که شنید، در خاطر خود تفکّر نموده، گفت، این چه نوع طفل خواهد بود؟ و دست خداوند با ویمی‌بود.

⁶⁷و پدرش زکریّا از روح‌القدس پر شده، نبوّت نموده، گفت،

⁶⁸خداوند خدای اسرائیل متبارک باد، زیرا از قوم خود تفقّد نموده، برای ایشان فدایی قرار داد

⁶⁹و شاخ نجاتی برای ما برافراشت، در خانهٔ بندهٔ خود داود.

⁷⁰چنانچه به زبان مقدّسین گفت که، از بدوِ عالم انبیای او می‌بودند،

⁷¹رهایی از دشمنان ما و از دست آنانی که از ما نفرت دارند،

⁷²تا رحمت را بر پدران ما بجا آرد و عهد مقدّس خود را تذکّر فرماید،

⁷³سوگندی که برای پدر ما ابراهیم یاد کرد،

⁷⁴که ما را فیض عطا فرماید، تا از دست دشمنان خود رهایی یافته، او را بیخوف عبادت کنیم،

⁷⁵در حضور او به قدّوسیّت و عدالت، در تمامی روزهای عمر خود.

⁷⁶و تو ای طفل، نبیحضرت اعلیٰ خوانده خواهی شد، زیرا پیش روی خداوند خواهی خرامید، تا طرق او را مهیّا سازی،

⁷⁷تا قوم او را معرفت نجات دهی، در آمرزش گناهان ایشان.

⁷⁸به احشای رحمت خدای ما که به آن سپیده از عالم اعلی از ما تفقد نمود،

⁷⁹تا ساکنان در ظلمت و ظّل موت را نور دهد و پایهای ما را به طریق سلامتی هدایت نماید.

⁸⁰پس طفل نمّو کرده، در روح قوّی می‌گشت و تا روز ظهور خود برای اسرائیل، در بیابان بسر می‌برد.