مزامير 104

¹ای جان من، خداوند را متبارکبخوان! ای یهوه خدای من تو بی‌نهایت عظیم هستی! به عزّت و جلال ملبّس هستی.

²خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیده‌ای. آسمانها را مثل پرده پهن ساخته‌ای.

³آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها را مرکب خود نموده و بر بالهای باد می‌خرامد؛

⁴فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را آتش مشتعل؛

⁵که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالآباد.

⁶آن را به لجّه‌ها مثل ردا پوشانیده‌ای، که آبها بر کوه‌ها ایستاده‌اند.

⁷از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعد تو پراکنده می‌شوند.

⁸به فراز کوه‌ها برمی‌آیند، و به همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیّا ساخته‌ای.

⁹حدی برای آنها قرار داده‌ای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.

¹⁰که چشمه‌ها را در وادیها جاری می‌سازد تا در میان کوه‌ها روان بشوند.

¹¹تمام حیوانات صحرا را سیراب می‌سازند تا گورخران تشنگی خود را فرو نشانند.

¹²بر آنها مرغان هوا ساکن می‌شوند و از میان شاخه‌ها آواز خود را می‌دهند.

¹³او از غرفات خود کوه‌ها را سیراب می‌کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می‌شود.

¹⁴نباتات را برای بهایم می‌رویاند و سبزه‌ها را برای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون می‌آورد،

¹⁵و شراب را که دل انسان را شادمان می‌کند، و چهره او را به روغن شاداب می‌سازد؛ و دل انسان را به نان قوی می‌گرداند.

¹⁶درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،

¹⁷که در آنها مرغان آشیانهای خود را می‌گیرند و امّا صنوبر خانهٔ لقلق می‌باشد.

¹⁸کوه‌های بلند برای بزهای کوهی و صخره‌ها برای یربوع ملجاء است.

¹⁹ماه را برای موسمها ساخت و آفتاب مغرب خود را می‌داند.

²⁰تاریکی می‌سازی و شب می‌شود که در آن همهٔ حیوانات جنگلی راه می‌روند.

²¹شیر بچگان برای شکار خود غرّش می‌کنند و خوراک خویش را از خدا می‌جویند.

²²چون آفتاب طلوع می‌کند جمع می‌شوند و در بیشه‌های خود می‌خوابند.

²³انسان برای عمل خود بیرون می‌آید و بجهت شغل خویش تا شامگاه.

²⁴ای خداوند اعمال تو چه بسیار است! جمیع آنها را به حکمت کرده‌ای. زمین از دولت تو پر است.

²⁵و آن دریای بزرگ و وسیعالاطراف نیز که در آن حشرات از حدّ شماره زیاده‌اند و حیوانات خرد و بزرگ.

²⁶و در آن کشتیها راه می‌روند و آن لویاتان که بجهت بازی کردن در آن آفریده‌ای.

²⁷جمیع اینها از تو انتظار می‌کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.

²⁸آنچه را که به آنها می‌دهی، فرا می‌گیرند. دست خود را باز می‌کنی، پس از چیزهای نیکو سیر می‌شوند.

²⁹روی خود را می‌پوشانی، پس مضطرب می‌گردند. روح آنها را قبض می‌کنی، پس میمیرند و به خاک خود برمی‌گردند.

³⁰چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند و روی زمین را تازه می‌گردانی.

³¹جلال خداوند تا ابدالآباد است. خداوند از اعمال خود راضی خواهد بود.

³²که به زمین نگاه می‌کند و آن می‌لرزد. کوه‌ها را لمس می‌کند، پس آتشفشان می‌شوند.

³³خداوند را خواهم سرایید تا زنده می‌باشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.

³⁴تفکّر من او را لذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.

³⁵گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هلّلویاه!