مزامير 107

¹خداوند را حمد بگویید زیرا که او نیکو است و رحمت او باقی است تا ابدالآباد.

²فدیه شدگان خداوند این را بگویند که ایشان را از دست دشمن فدیه داده است.

³و ایشان را از بُلدان جمع کرده، از مشرق و مغرب و از شمال و جنوب.

⁴در صحرا آواره شدند و دربادیهای بیطریق و شهری برای سکونت نیافتند.

⁵گرسنه و تشنه نیز شدند و جان ایشان در ایشان مستمند گردید.

⁶آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید،

⁷و ایشان را به راه مستقیم رهبری نمود، تا به شهری مسکون درآمدند.

⁸پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکّر نمایند و به‌سبب کارهای عجیب وی با بنی‌آدم.

⁹زیرا که جان آرزومند را سیر گردانید و جان گرسنه را از چیزهای نیکو پر ساخت،

¹⁰آنانی که در تاریکی و سایه موت نشسته بودند، که در مذلّت و آهن بسته شده بودند.

¹¹زیرا به کلام خدا مخالفت نمودند و به نصیحت حضرت اعلی اهانت کردند.

¹²و او دل ایشان را به مشقّت ذلیل ساخت؛ بلغزیدند و مدد کننده‌ای نبود.

¹³آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.

¹⁴ایشان را از تاریکی و سایه موت بیرون آورد و بندهای ایشان را بگسست.

¹⁵پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکّر نمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی‌آدم.

¹⁶زیرا که دروازه‌های برنجین را شکسته، و بندهای آهنین را پاره کرده است.

¹⁷احمقان به‌سبب طریق شریرانه خود و به‌سبب گناهان خویش، خود را ذلیل ساختند.

¹⁸جان ایشان هر قسم خوراک را مکروه داشت و به دروازه‌های موت نزدیک شدند.

¹⁹آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.

²⁰کلام خود را فرستاده، ایشان را شفا بخشید و ایشان را از هلاکتهای ایشان رهانید.

²¹پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکرنمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی‌آدم.

²²و قربانی‌های تشکّر را بگذرانند و اعمال وی را به ترّنم ذکر کنند.

²³آنانی که در کشتیها به دریا رفتند، و در آبهای کثیر شغل کردند.

²⁴اینان کارهای خداوند را دیدند و اعمال عجیب او را در لجّه‌ها.

²⁵او گفت پس باد تند را وزانید و امواج آن را برافراشت.

²⁶به آسمانها بالا رفتند و به لجّه‌ها فرود شدند و جان ایشان از سختی گداخته گردید.

²⁷سرگردان گشته، مثل مستان افتان و خیزان شدند و عقل ایشان تماماً حیران گردید.

²⁸آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.

²⁹طوفان را به آرامی ساکت ساخت که موجهایش ساکن گردید.

³⁰پس مسرور شدند زیرا که آسایش یافتند و ایشان را به بندرِ مرادِ ایشان رسانید.

³¹پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکّر نمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی‌آدم.

³²و او را در مجمع قوم متعال بخوانند و در مجلس مشایخ او را تسبیح بگویند.

³³او نهرها را به بادیه مبدّل کرد و چشمه‌های آب را به زمین تشنه.

³⁴و زمین بارور را نیز به شورهزار، به‌سبب شرارت ساکنان آن.

³⁵بادیه را به دریاچه آب مبدّل کرد و زمین خشک را به چشمه‌های آب.

³⁶و گرسنگان را در آنجا ساکن ساخت تا شهری برای سکونت بنا نمودند.

³⁷و مزرعه‌ها کاشتند و تاکستانها غرس نمودند و حاصل غلّه به عمل آوردند.

³⁸و ایشان را برکت داد تا به غایت کثیر شدند و بهایم ایشان را نگذارد کم شوند.

³⁹و باز کم گشتند و ذلیل شدند، از ظلم و شقاوت و حزن.

⁴⁰ذلّت را بر رؤسا می‌ریزد و ایشان را در بادیهای که راه ندارد آواره می‌سازد.

⁴¹امّا مسکین را ازمشقّتش برمیافرازد و قبیله‌ها را مثل گله‌ها برایش پیدا می‌کند.

⁴²صالحان این را دیده، شادمان می‌شوند و تمامی شرارت دهان خود را خواهد بست.

⁴³کیست خردمند تا بدین چیزها تفکّر نماید؟ که ایشان رحمتهای خداوند را خواهند فهمید.