مزامير 14

¹احمق در دل خود می‌گوید که خدایی نیست. کارهای خود را فاسد و مکروه ساخته‌اند و نیکوکاری نیست.

²خداوند ا�� آسمان بربنی‌آدم نظر انداخت تا ببیند که آیا فهیم و طالب خدایی هست.

³همه روگردانیده، با هم فاسد شده‌اند. نیکوکاری نیست یکی هم نی.

⁴آیا همهٔٔ گناهکاران بی‌معرفت هستند که قوم مرا می‌خورند، چنانکه نان می‌خورند، و خداوند را نمی‌خوانند؟

⁵آنگاه ترس بر ایشان مستولی شد، زیرا خدا در طبقهٔ عادلان است.

⁶مشورت مسکین را خجل می‌سازید چونکه خداوند ملجای اوست.

⁷کاش که نجات اسرائیل از صهیون ظاهر می‌شد! چون خداوند اسیریِ قوم خویش را برگردانَدْ، یعقوب وجد خواهد نمود و اسرائیل شادمان خواهد گردید.