مزامير 141

¹ای خداوند تو را می‌خوانم. نزد من بشتاب! و چون تو را بخوانم آواز مرا بشنو!

²دعای من به حضور تو مثل بخور آراسته شود، و ب��افراشتن دستهایم، مثل هدیه شام.

³ای خداوند، بر دهان من نگاهبانی فرما و در لبهایم را نگاه دار.

⁴دل مرا به عمل بد مایل مگردان تا مرتکب اعمال زشت با مردان بدکار نشوم. و از چیزهای لذیذ ایشان نخورم.

⁵مردِعادل مرا بزند و لطف خواهد بود، و مرا تأدیب نماید و روغن برای سر خواهد بود! و سر من آن را ابا نخواهد نمود زیرا که در بدیهای ایشان نیز دعای من دایم خواهد بود.

⁶چون داوران ایشان از سرِ صخره‌ها انداخته شوند، آنگاه سخنان مرا خواهند شنید زیرا که شیرین است.

⁷مثل کسی که زمین را فلاحت و شیار بکند، استخوانهای ما بر سر قبرها پراکنده می‌شود.

⁸زیرا که ای یهوه خداوند، چشمان من بسوی توست. و بر تو توکّل دارم. پس جان مرا تلف منما!

⁹مرا از دامی که برای من نهاده‌اند نگاه دار و از کمنده‌ای گناهکاران.

¹⁰شریران به دامهای خود بیفتند و من بسلامتی در بگذرم.