مزامير 147

¹هلّلویاه، زیرا خدای ما را سراییدننیکو است و دلپسند، و تسبیح خواندن شایسته است!

²خداوند اورشلیم را بنا می‌کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.

³شکسته دلان را شفا می‌دهد و جراحتهای ایشان را می‌بندد.

⁴عدد ستارگان را می‌شمارد و جمیع آنها را به نام می‌خواند.

⁵خداوند ما بزرگ است و قوّت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.

⁶خداوند مسکینان را برمیافرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.

⁷خداوند را با تشکّر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.

⁸که آسمانها را با ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیّا می‌نماید و گیاه را بر کوه‌ها می‌رویاند.

⁹که بهایم را آذوقه می‌دهد و بچّه‌های غراب را که او را می‌خوانند.

¹⁰در قوّت اسب رغبت ندارد، و از ساقهای انسان راضی نمی‌باشد.

¹¹رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانیکه به رحمت وی امیدوارند.

¹²ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.

¹³زیرا که پشت بندهٔ‌ای دروازه‌هایت را مستحکم کرده و فرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.

¹⁴که حدود تو را سلامتی می‌دهد و تو را از مغز گندم سیر می‌گرداند.

¹⁵که کلام خود را بر زمین فرستاده است و قول او به زودی هر چه تمامتر می‌دود.

¹⁶که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.

¹⁷که تگرگ خود را در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟

¹⁸کلام خود را می‌فرستد و آنها را می‌گدازد. باد خویش را میوزاند، پس آبها جاری می‌شود.

¹⁹کلام خود را به یعقوب بیان کرده، و فرایض و داوریهای خویش را به اسرائیل.

²⁰با هیچ امّتی چنین نکرده است و داوریهای او را ندانسته‌اند. هلّلویاه!