مزامير 30

¹ای خداوند تو را تسبیح می‌خوانم زیراکه مرا بالا کشیدی و دشمنانم را بر من مفتخر نساختی.

²ای یهوه خدای من، نزد تو استغاثه نمودم و مرا شفا دادی.

³ای خداوند جانم را از حفره برآوردی. مرا زنده ساختی تا به هاویه فرونروم.

⁴ای مقدّسان خداوند او را بسرایید و به ذکر قدوسیّت او حمد گویید!

⁵زیرا که غضب او لحظهای است و در رضامندی او زندگانی. شامگاه گریه نزیل می‌شود. صبحگاهان شادی رخ می‌نماید.

⁶و امّا من در کامیابی خود گفتم، جنبش نخواهم خورد تا ابدالآباد.

⁷ای خداوند به رضامندی خود کوه مرا در قوّت ثابت گردانیدی و چون روی خود را پوشانیدی پریشان شدم.

⁸ای خداوند نزد تو فریاد برمی‌آورم و نزد خداوند تضرع می‌نمایم.

⁹در خون من چه فایده است چون به حفره فرو روم؟ آیا خاکْ تو را حمد می‌گوید و راستی تو را اخبار می‌نماید؟

¹⁰ای خداوند بشنو و به من کرم فرما. ای خداوند مددکار من باش.

¹¹ماتم مرا برای من به رقص مبدل ساخته‌ای. پلاس را از من بیرون کرده و کمر مرا به شادی بستهای.

¹²تا جلالم ترا سرود خواند و خاموش نشود. ای یهوه خدای من، تو را حمد خواهم گفت تا ابدالآباد.