مزامير 36

¹معصیت شریر در اندرون دل منمی‌گوید که ترس خدا در مد نظر او نیست.

²زیرا خویشتن را در نظر ��ود تملق می‌گوید تا گناهش ظاهر نشود و مکروه نگردد.

³سخنان زبانش شرارت و حیله است. از دانشمندی و نیکوکاری دست برداشته است.

⁴شرارت را بر بستر خود تفکر می‌کند. خود را به راه ناپسند قائم کرده، از بدی نفرت ندارد.

⁵ای خداوند رحمت تو در آسمانها است وامانت تو تا افلاک.

⁶عدالت تو مثل کوه‌های خداست و احکام تو لجهٔ عظیم. ای خداوند انسان و بهایم را نجات می‌دهی.

⁷ای خدا رحمت تو چه ارجمند است. بنی‌آدم زیر سایهٔ بالهای تو پناه می‌برند.

⁸از چربی خانهٔ تو شاداب می‌شوند. از نهر خوشیهای خود ایشان را می‌نوشانی.

⁹زیرا که نزد تو چشمهٔ حیات است و در نور تو نور را خواهیم دید.

¹⁰رحمت خود را برای عارفان خود مستدام فرما و عدالت خود را برای راست دلان.

¹¹پای تکبر بر من نیاید و دست شریران مرا گریزان نسازد.

¹²در آنجا بدکرداران افتاده‌اند. ایشان انداخته شده‌اند و نمی‌توانند برخاست.