مزامير 49

¹ای تمامیِ قومها این را بشنوید! ایجمیع سَکَنهٔ ربع مسکون این را گوش گیرید!

²ای عوام و خواص! ای دولتمندان و فقیران جمیعاً!

³زبانم به حکمت سخن می‌راند و تفکر دل من فطانت است.

⁴گوش خود را به مَثَلی فرا می‌گیرم. معمای خویش را بر بربط می‌گشایم.

⁵چرا در روزهای بلا ترسان باشم، چون گناهِ پاشنه‌هایم مرا احاطه می‌کند؛

⁶آنانی که بر دولت خود اعتماد دارند و بر کثرت توانگری خویش فخر می‌نمایند.

⁷هیچ کس هرگز برای برادر خود فدیه نخواهد داد و کفّارهٔٔ او را به خدا نخواهد بخشید.

⁸زیرا فدیهٔ جان ایشان گرانبهاست و ابداً بدان نمی‌توان رسید

⁹تا زنده بماند تا ابدالآباد و فساد را نبیند.

¹⁰زیرا می‌بیند که حکیمان میمیرند و جاهلان و ابلهان با هم هلاک می‌گردند و دولتِ خود را برای دیگران ترک می‌کنند.

¹¹فکر دل ایشان این است که خانه‌های ایشان دائمی باشد و مسکنهای ایشان دُوربهدُور؛ و نامهای خود را بر زمینهای خود می‌نهند.

¹²لیکن انسان در حرمت باقی نمی‌ماند، بلکه مثل بهایم است که هلاک می‌شود.

¹³این طریقهٔ ایشان، جهالت ایشان است و اعقاب ایشان سخن ایشان را می‌پسندند، سلاه.

¹⁴مثل گوسفندان در هاویه رانده می‌شوند و موت ایشان را شبانی می‌کند و صبحگاهان راستان بر ایشان حکومت خواهند کرد و جمال ایشان در هاویه پوسیده خواهد شد تا مسکنی برای آن نباشد.

¹⁵لیکن خدا جان مرا ازدست هاویه نجات خواهد داد زیرا که مرا خواهد گرفت، سلاه.

¹⁶پس ترسان مباش، چون کسی دولتمند گردد و جلال خانهٔ او افزوده شود!

¹⁷زیرا چون بمیرد، چیزی از آن نخواهد برد و جلالش در عقب او فرو نخواهد رفت.

¹⁸زیرا در حیات خود، خویشتن را مبارک می‌خوانْد؛ و چون بر خود احسان می‌کنی، مردم ترا میستایند.

¹⁹لیکن به طبقهٔ پدران خود خواهد پیوست که نور را تا به ابد نخواهند دید.

²⁰انسانی که در حرمت است و فهم ندارد، مثل بهایم است که هلاک می‌شود.