مزامير 61

¹ای خدا فریاد مرا بشنو و دعای مرا اجابت فرما!

²از اقصای جهان تو را خواهم خواند، هنگامی که دلم بیهوش می‌شود. مرا به صخرهای که از من بلندتر است هدایت نما.

³زیرا که تو ملجای من بوده‌ای و برج قوی از روی دشمن.

⁴در خیمهٔٔ تو ساکن خواهم بود تا ابدالآباد. زیر سایهٔ بالهای تو پناه خواهم برد، سلاه.

⁵زیرا تو ای خدا نذرهای مرا شنیده‌ای و میراث ترسندگان نام خود را به من عطا کرده‌ای.

⁶بر عمر پادشاه روزها خواهی افزود و سالهای او تا نسلها باقی خواهد ماند.

⁷به حضور خدا خواهد نشست تا ابدالآباد. رحمت و راستی را مهیا کن تا او را محافظت کنند.

⁸پس نام تو را تا به ابد خواهم سرایید تا هر روز نذرهای خود را وفا کنم.