مزامير 66

¹ای تمامیِ زمین، برای خدا بانگ شادمانی بزنید!

²جلال نام او را بسرایید، و در تسبیح او جلال او را توصی�� نمایید!

³خدا را گویید، چه مَهیب است کارهای تو! از شدت قوّت تو دشمنانت نزد تو تذلل خواهند کرد!

⁴تمامیِ زمین تو را پرستش خواهند کرد و تو را خواهند سرایید و به نام تو ترنم خواهند نمود. سِلاه.

⁵بیایید کارهای خدا را مشاهده کنید. او درکارهای خود به بنی‌آدم مهیب است.

⁶دریا را به خشکی مبدل ساخت و مردم از نهر با پا عبور کردند. در آنجا بدو شادی نمودیم.

⁷در تواناییِ خود تا به ابد سلطنت می‌کند و چشمانش مراقب امّت‌ها است. فتنهانگیزانْ خویشتن را برنیفرازند، سِلاه.

⁸ای قومها، خدای ما را متبارک خوانید و آواز تسبیح او را بشنوانید.

⁹که جانهای ما را در حیات قرار می‌دهد و نمی‌گذارد که پایهای ما لغزش خورد.

¹⁰زیرا ای خدا تو ما را امتحان کرده‌ای و ما را غال گذاشته‌ای چنانکه نقره را غال می‌گذارند.

¹¹ما را به دام درآوردی و باری گران بر پشتهای ما نهادی.

¹²مردمان را بر سر ما سوار گردانیدی و به آتش و آب در آمدیم. پس ما را به جای خرم بیرون آوردی.

¹³قربانی‌های سوختنی به خانهٔ تو خواهم آورد. نذرهای خود را به تو وفا خواهم نمود،

¹⁴که لبهای خود را بر آنها گشودم و در زمان تنگیِ خود آنها را به زبان خود آوردم.

¹⁵قربانی‌های سوختنیِ پرواری را نزد تو خواهم گذرانید. گوساله‌ها و بزها را با بخور قوچها ذبح خواهم کرد، سلاه.

¹⁶ای همهٔٔ خداترسان بیایید و بشنوید تا از آنچه او برای جان من کرده است خبر دهم.

¹⁷به دهانم نزد او آواز خود را بلند کردم و تسبیح بلند بر زبان من بود.

¹⁸اگر بدی را در دل خود منظور می‌داشتم، خداوند مرا نمی‌شنید.

¹⁹لیکن خدا مرا شنیده است و به آواز دعای من توجه فرموده.

²⁰متبارک باد خدا که دعای مرا از خود، و رحمت خویش را از من برنگردانیده است.