مزامير 90

¹ای خداوند مسکن ما تو بوده‌ای، در جمیع نسلها،

²قبل از آنکه کوه‌ها به وجود آید و زمین و ربع مسکون را بیافرینی. از از�� تا به ابد تو خدا هستی.

³انسان را به غباربرمی‌گردانی، و می‌گویی ای بنی‌آدم رجوع نمایید.

⁴زیرا که هزار سال در نظر تو مثل دیروز است که گذشته باشد و مثل پاسی از شب.

⁵مثل سیلاب ایشان را رُفتْهای و مثل خواب شده‌اند. بامدادان مثل گیاهی که می‌روید.

⁶بامدادان می‌شکُفَدْ و می‌روید. شامگاهان بریده و پژمرده می‌شود.

⁷زیرا که در غضب تو کاهیده می‌شویم و در خشم تو پریشان می‌گردیم.

⁸چونکه گناهان ما را در نظر خود گذارده‌ای و خفایای ما را در نور روی خویش.

⁹زیرا که تمام روزهای ما در خشم تو سپری شد و سالهای خود را مثل خیالی بسر برده‌ایم.

¹⁰ایّام عمر ما هفتاد سال است و اگر از بُنیه، هشتاد سال باشد. لیکن فخر آنها محنت و بطالت است زیرا به زودی تمام شده، پرواز می‌کنیم.

¹¹کیست که شدت خشم تو را می‌داند و غضب تو را چنانکه از تو می‌باید ترسید؟

¹²ما را تعلیم ده تا ایام خود را بشماریم تا دل خردمندی را حاصل نماییم.

¹³رجوع کن ای خداوند ! تا به کی؟ و بر بندگان خود شفقت فرما.

¹⁴صبحگاهان ما را از رحمت خود سیر کن تا تمامیِ عمر خود ترنم و شادی نماییم.

¹⁵ما را شادمان گردان به عوض ایّامی که ما را مبتلا ساختی و سالهایی که بدی را دیده‌ایم.

¹⁶اعمال تو بر بندگانت ظاهر بشود و کبریایی تو بر فرزندان ایشان.

¹⁷جمال خداوند خدای ما بر ما باد و عمل دستهای ما را بر ما استوار ساز! عمل دستهای ما را استوار گردان!