Ψαλμοί 106

¹Αλληλούια. ΑΙΝΕΙΤΕ τον Κύριο, επειδή είναι αγαθός· επειδή, το έλεός του μένει στον αιώνα.

²Ποιος μπορεί να κηρύξει τα κραταιά έργα τού Κυρίου, να κάνει ακουστές όλες τις αινέσεις του;

³Μακάριοι εκείνοι που φυλάττουν κρίση, εκείνοι που εκτελούν δικαιοσύνη πάντοτε.

⁴Θυμήσου με, Κύριε, στην ευμένεια που δείχνεις στον λαό σου· επισκέψου με στη σωτηρία σου·

⁵για να βλέπω το καλό των εκλεκτών σου, για να ευφραίνομαι στην ευφροσύνη τού έθνους σου, για να καυχώμαι μαζί με την κληρονομιά σου.

⁶Αμαρτήσαμε, μαζί με τους πατέρες μας· ανομήσαμε, ασεβήσαμε.

⁷Οι πατέρες μας στην Αίγυπτο δεν κατάλαβαν τα θαυμαστά έργα σου· δεν θυμήθηκαν το πλήθος τού ελέους σου, και σε παρόργισαν στη θάλασσα, στην Ερυθρά Θάλασσα.

⁸Και όμως, τους έσωσε για χάρη του ονόματός του, για να κάνει γνωστά τα κραταιά έργα του.

⁹Και επιτίμησε την Ερυθρά Θάλασσα, και ξεράθηκε· και τους διαπέρασε μέσα από τις αβύσσους σαν μέσα από έρημο·

¹⁰και τους έσωσε από το χέρι εκείνου που τους μισούσε, και τους λύτρωσε από το χέρι τού εχθρού.

¹¹Και τα νερά σκέπασαν ολοκληρωτικά τούς εχθρούς τους· δεν έμεινε απ' αυτούς ούτε ένας.

¹²Τότε, πίστεψαν στα λόγια του· έψαλαν την αίνεσή του.

¹³Όμως, γρήγορα ξέχασαν τα έργα του· δεν περίμεναν τη βουλή του·

¹⁴αλλά, επιθύμησαν επιθυμία στην έρημο, και πείραξαν τον Θεό μέσα σε άνυδρη γη.

¹⁵Και έδωσε σ' αυτούς το αίτημά τους· τους έστειλε, όμως, θανατηφόρα αρρώστια.

¹⁶Ακόμα, φθόνησαν τον Μωυσή στο στρατόπεδο, και τον Ααρών, τον άγιο του Κυρίου.

¹⁷Η γη άνοιξε και κατάπιε τον Δαθάν, και σκέπασε τη σκηνή τού Αβειρών·

¹⁸και βγήκε φωτιά στη συναγωγή τους· η φλόγα κατέκαψε τους ασεβείς.

¹⁹Κατασκεύασαν ένα μοσχάρι στο Χωρήβ, και προσκύνησαν το χωνευτό·

²⁰και άλλαξαν τη δόξα τους σε ομοίωμα βοδιού που τρώει χορτάρι.

²¹Ξέχασαν τον Θεό, τον σωτήρα τους, αυτόν που έκανε τα μεγαλεία στην Αίγυπτο·

²²θαυμάσια στη γη τού Χαμ· φοβερά στην Ερυθρά Θάλασσα.

²³Και είπε να τους εξολοθρεύσει, αν ο Μωυσής ο εκλεκτός του δεν στεκόταν μπροστά του στη θραύση, για να αποτρέψει την οργή του, ώστε να μη τους αφανίσει.

²⁴Ακόμα, καταφρόνησαν την επιθυμητή γη· δεν πίστεψαν στον λόγο του·

²⁵και γόγγυσαν στις σκηνές τους· δεν εισάκουσαν τη φωνή τού Κυρίου.

²⁶Γι' αυτό, σήκωσε το χέρι του εναντίον τους, για να τους καταστρέψει στην έρημο·

²⁷και να στρέψει το σπέρμα τους ανάμεσα στα έθνη, και να τους διασκορπίσει στους τόπους.

²⁸Και προσκολλήθηκαν στον Βέελ-φεγώρ, και έφαγαν θυσίες νεκρών·

²⁹και τον παρόξυναν με τα έργα τους, ώστε όρμησε καταπάνω τους η πληγή.

³⁰Αλλά, καθώς στάθηκε ο Φινεές, έκανε κρίση· και η πληγή σταμάτησε·

³¹και λογαριάστηκε σ' αυτόν για δικαιοσύνη, σε γενεά και γενεά, και μέχρι τον αιώνα.

³²Και τον παρόξυναν στα νερά τής αντιλογίας· και ο Μωυσής έπαθε γι' αυτούς κακό·

³³επειδή, παρόργισαν το πνεύμα του, ώστε με τα χείλη του μίλησε αστόχαστα.

³⁴Δεν εξολόθρευσαν τα έθνη, που τους πρόσταξε ο Κύριος·

³⁵αλλά ανακατεύτηκαν με τα έθνη, και έμαθαν τα έργα τους·

³⁶και λάτρευσαν τα γλυπτά τους, που έγιναν σ' αυτούς παγίδα·

³⁷και θυσίασαν τους γιους τους και τις θυγατέρες τους στα δαιμόνια·

³⁸και έχυσαν αθώο αίμα, το αίμα των γιων τους και των θυγατέρων τους, που θυσίασαν στα γλυπτά τής Χαναάν· και μολύνθηκε η γη από αίματα.

³⁹Και μολύνθηκαν με τα έργα τους, και πόρνευσαν με τις πράξεις τους.

⁴⁰Γι' αυτό, η οργή τού Κυρίου άναψε ενάντια στον λαό του, και βδελύχθηκε την κληρονομιά του.

⁴¹Και τους παρέδωσε στα χέρια των εθνών· και τους κυρίευσαν εκείνοι που τους μισούσαν.

⁴²Και τους έθλιψαν οι εχθροί τους, και ταπεινώθηκαν κάτω από τα χέρια τους.

⁴³Πολλές φορές τούς λύτρωσε, αλλ' αυτοί τον παρόργισαν με τις βουλές τους· γι' αυτό, ταπεινώθηκαν εξαιτίας τής ανομίας τους.

⁴⁴Παρόλ' αυτά, επέβλεψε στη θλίψη τους, όταν άκουσε την κραυγή τους·

⁴⁵και θυμήθηκε τη διαθήκη που είχε κάνει σ' αυτούς, και μεταμελήθηκε σύμφωνα με το πλήθος του ελέους του.

⁴⁶Και τους έκανε να βρουν έλεος μπροστά σε όλους αυτούς που τους αιχμαλώτισαν.

⁴⁷Σώσε μας, Κύριε ο Θεός μας, και συγκέντρωσέ μας από τα έθνη, για να δοξολογούμε το άγιο όνομά σου, και να καυχώμαστε στην αίνεσή σου.

⁴⁸Ευλογητός ο Κύριος ο Θεός τού Ισραήλ, από τον αιώνα και μέχρι τον αιώνα· και ολόκληρος ο λαός ας λέει: Αμήν. Αλληλούια.