ԵՐԵՄԵԱՅ 48

¹Մովաբին վրայով զօրքերու Տէրը՝ Իսրայէլին Աստուածը՝ այսպէս կ’ըսէ. «Վա՜յ Նաբաւին, վասն զի աւերուեցաւ. Կարիաթեմը ամչցաւ ու առնուեցաւ. Մասգաբը ամչցաւ ու զարհուրեցաւ։

²Մովաբը ա՛լ պիտի չպարծի։ Եսեբոնի մէջ անոր վրայ չարիք խորհեցան ու ըսին. ‘Եկէ՛ք, զանիկա ազգ ըլլալէ դադրեցնենք’։ Դո՛ւն ալ, ո՛վ Մադմէն, լռութեան պիտի դատապարտուիս, Քու ետեւէդ սուր կու գայ։

³Որոնայիմէն աղաղակի ձայն կու գայ. ‘Աւերում ու մեծ կոտորած կայ’։

⁴Մովաբ կործանուեցաւ, Անոր պզտիկ տղաքները աղաղակ բարձրացուցին։

⁵Քանզի Ղուիթի զառիվերէն Մեծ լացով պիտի ելլեն. Քանզի Որոնայիմի զառիվարէն Թշնամիները կոտորածի աղաղակ լսեցին։

⁶Փախէ՛ք, ձեր անձը ազատեցէ՛ք Եւ անապատին մէջի մոշային պէս եղէ՛ք։

⁷Քանզի քու գործերուդ ու գանձերուդ ապաւինելուդ համար՝ Դուն ալ պիտի առնուիս Եւ Քամովսը գերութեան պիտի երթայ Իր քուրմերով ու իր իշխաններով մէկտեղ։

⁸Եւ ամէն քաղաքի վրայ կործանողը պիտի գայ Ու քաղաք մը պիտի չազատի. Հովիտը պիտի կորսուի ու դաշտը պիտի աւերուի, Ինչպէս Տէրը ըսաւ։

⁹«Մովաբին թեւեր տուէ՛ք, որպէս զի թռչելով փախչի, Քանզի անոր քաղաքները ամայի պիտի ըլլան՝ բնակիչ չունենալով։

¹⁰«Տէրոջը գործը նենգութեամբ կատարողը անիծեալ ըլլայ Ու իր սուրը արիւնէն խնայողը անիծեալ ըլլայ։

¹¹«Մովաբ իր տղայութենէն ի վեր հանգստութեան մէջ էր, Գինիի պէս իր մրուրին վրայ կը նստէր, Ամանէ աման չթափուեցաւ, Գերութեան չգնաց. Անոր համար իր համը իր մէջ մնաց Ու հոտը չփոխուեցաւ։

¹²«Բայց ահա օրեր կու գան, կ’ըսէ Տէրը, Երբ փոխադրողներ պիտի ղրկեմ Զանիկա պիտի փոխադրեն, Անոր ամանները պիտի պարպեն, Տիկերը կտոր կտոր պիտի ընեն։

¹³Մովաբը Քամովսէն պիտի ամչնայ, Ինչպէս Իսրայէլին տունը իր ապաւինած Բեթէլէն ամչցաւ։

¹⁴«Ի՞նչպէս կ’ըսէք թէ ‘Մենք կտրիճներ ենք Ու պատերազմի համար զօրաւոր մարդիկ ենք’։

¹⁵Մովաբը աւերուեցաւ եւ անոր քաղաքները այրուեցան Ու անոր ընտիր երիտասարդները մորթուելու տարուեցան, Կ’ըսէ այն Թագաւորը, որուն անունը Զօրքերու Տէր է։

¹⁶Մովաբին կորուստը գալու մօտ է Եւ անոր պատուհասը խիստ կ’որոտայ։

¹⁷Ո՛վ անոր բոլորտիքը եղողներ, ամէնքդ անոր վրայ ողբացէ՛ք Ու ըսէք դուք՝ որ անունը գիտէք. ‘Զօրութեան գաւազանը, փառքի ցուպը, Ի՜նչպէս կոտրեցաւ’։

¹⁸«Ով Դեբոնի մէջ բնակող աղջիկ, Փառքէն իջիր ու չոր գետնի վրայ նստէ՛. Վասն զի Մովաբը կործանողը քու վրադ պիտի ելլէ Եւ քու պարիսպներդ պիտի աւերէ։

¹⁹Ճամբուն վրայ կայնէ ու դիտէ, Ո՛վ Արոէրի բնակիչ, Փախչողին ու ազատողին հարցուր Ու ըսէ՛ թէ՝ ‘Ի՞նչ եղաւ’։

²⁰Մովաբը ամչցաւ, վասն զի կոտրեցաւ. Ողբա՛ ու աղաղակէ՛. Մովաբին աւրուիլը Առնոնի մէջ պատմեցէ՛ք։

²¹«Դաշտային երկրին, Քօղօնի, Յասսայի ու Մեփայաթի վրայ դատաստան եկաւ,

²²Նաեւ Դեբոնի, Նաբաւի, Բեթդէբլաթեմի,

²³Կարիաթեմի եւ Բեթգամովղի, Բեթմաւոնի,

²⁴Կարիօթի, Բօսրայի Ու Մովաբի երկրին բոլոր քաղաքներուն վրայ, Թէ՛ հեռաւոր եւ թէ՛ մօտաւոր։

²⁵Մովաբին եղջիւրը կոտրուեցաւ Ու բազուկը բեկանուեցաւ», կ’ըսէ Տէրը։

²⁶Զանիկա գինովցուցէ՛ք, Վասն զի Տէրոջը դէմ հպարտացաւ։ Մովաբ թող իր փսխունքին մէջ թաւալի Եւ ինքն ալ ծաղրանքի առարկայ ըլլայ։

²⁷Միթէ Իսրայէլ քեզի ծաղրանքի առարկայ չեղա՞ւ. Անիկա գողերո՞ւ մէջ գտնուեցաւ, Երբ դուն անոր վրայով կը խօսէիր, գլուխ կը շարժէիր։

²⁸«Ո՛վ Մովաբի բնակիչներ, Քաղաքները թողուցէ՛ք, ծերպերու մէջ բնակեցէ՛ք։ Փոսի բերնին քովերը իր բոյնը շինող աղաւնիին պէս եղէ՛ք»։

²⁹Մովաբին ամբարտաւանութիւնը լսեցինք. Անիկա խիստ ամբարտաւան է։ Անոր հպարտութիւնը, ամբարտաւանութիւնը, յոխորտանքը Ու սրտին գոռոզութիւնը լսեցինք։

³⁰«Ես անոր ամբարտաւանութիւնը գիտեմ, կ’ըսէ Տէրը, Բայց պարապ է. Անոր սնապարծ խօսքերը պարապ պիտի ելլեն»։

³¹Ուստի Մովաբին համար պիտի ողբամ ու աղաղակեմ։ Կիրհարէսի մարդոցը համար սուգ պիտի բռնուի։

³²Ո՛վ Սեբամայի որթատունկ, քու վրայ Յազերի լացովը պիտի լամ. Քու շառաւիղներդ ծովէն անցնելով Մինչեւ Յազերի ծովը հասեր էին։ Քու ամառնային պտուղիդ վրայ եւ այգեկութիդ վրայ աւարառուն ինկաւ։

³³Ու պտղաբեր արտերէն եւ Մովաբի երկրէն Ուրախութիւնն ու ցնծութիւնը պիտի վերնան։ Հնձաններէն գինին դադրեցուցի. Ցնծութեամբ խաղող պիտի չկոխուի Ու ցնծութեան ձայն պիտի չլսուի։

³⁴«Եսեբոնին աղաղակը մինչեւ Եղէաղէ, Մինչեւ Յասսա ձայն տուաւ, Երեք տարեկան երինջի պէս, Սեգովրէն մինչեւ Որոնայիմ. Քանզի Նեմերիմին ջուրերը անգամ աւրուեցան։

³⁵Մովաբին բարձր տեղը ողջակէզ մատուցանողը Ու իր աստուածներուն խունկ ծխողը Պիտի վերցնեմ», կ’ըսէ Տէրը։

³⁶Այս պատճառով իմ սիրտս Մովաբին համար սրինգներու պէս պիտի հնչէ Ու Կիրհարէսին մարդոցը համար ալ իմ սիրտս սրինգներու պէս պիտի հնչէ. Վասն զի անոնց ստացած հարստութիւնը կորսուեցաւ։

³⁷«Քանզի ամէն գլուխ կնտակ պիտի ըլլայ Եւ ամէն մօրուք պիտի կտրուի Ու ամէն ձեռքի վրայ կտրածներ պիտի ըլլան Եւ ամէն մէջքի վրայ քուրձ պիտի ըլլայ։

³⁸Մովաբի բոլոր տանիքներուն վրայ Ու անոր փողոցներուն մէջ միայն կոծ պիտի ըլլայ, Վասն զի Մովաբը կոտրեցի այնպիսի ամանի մը պէս, Որով ո՛չ ոք կը մտահոգուի, կ’ըսէ Տէրը։

³⁹‘Ի՜նչպէս կոտրեցաւ Մովաբը, Ի՜նչպէս ամօթով կռնակ դարձուց’, պիտի ըսեն ու ողբան։ Մովաբ ամէն իր բոլորտիքը եղողներուն՝ Խայտառակութեան ու սոսկումի պատճառ պիտի ըլլայ»։

⁴⁰Վասն զի Տէրը այսպէս կ’ըսէ. «Ահա թշնամին արծիւի պէս պիտի թռչի Ու իր թեւերը Մովաբին վրայ պիտի տարածէ։

⁴¹Քաղաքները կ’առնուին՝ ՝ Եւ բերդերը կը նուաճուին Ու այն օրը Մովաբի զօրաւորներուն սիրտը Իր երկունքին մէջ եղող կնոջ սրտին պէս պիտի ըլլայ։

⁴²Եւ Մովաբ ժողովուրդ ըլլալէ պիտի դադրի, Վասն զի Տէրոջը դէմ հպարտացաւ։

⁴³‘Ով Մովաբի բնակիչ, Քու առջեւդ վախ, գուբ ու որոգայթ կայ’, կ’ըսէ Տէրը։

⁴⁴‘Վախէն փախչողը գուբը պիտի իյնայ Եւ գուբէն ելլողը որոգայթի մէջ պիտի բռնուի. Քանզի անոր վրայ, Մովաբի վրայ, Անոնց պատուհասի տարին պիտի բերեմ’, կ’ըսէ Տէրը։

⁴⁵«Ուժէն փախչողները՝ ՝ Եսեբոնի հովանիին տակ կայնեցան. Բայց Եսեբոնէն կրակ Ու Սեհոնի մէջէն բոց ելաւ Եւ Մովաբին ծայրը Ու աղաղակողներուն գագաթը կերաւ։

⁴⁶Վա՜յ քեզի, Մովաբ, Քամովսի ժողովուրդը կորսուեցաւ. Քանզի քու տղաքներդ գերի առնուեցան Ու աղջիկներդ՝ գերութեան։

⁴⁷Բայց վերջին օրերը Մովաբը գերութենէ պիտի դարձնեմ», կ’ըսէ Տէրը։ Մովաբին դատաստանը մինչեւ հոս է։