ՍԱՂՄՈՍ 104

¹Օրհնէ՛ Տէրը, ո՛վ իմ անձս. Ո՛վ Տէր, իմ Աստուածս, դուն խիստ մեծ ես. Փառք ու վայելչութիւն հագած ես.

²Լոյսը հանդերձի պէս կը հագնիս, Երկինքը վարագոյրի պէս կը տարածես։

³Անիկա իր վերնատունները ջուրերուն վրայ կը շինէ, Ամպերը իրեն կառք կ’ընէ, Հովին թեւերուն վրայ կը պտըտի։

⁴Իր հրեշտակները հոգիներ կ’ընէ Ու իր պաշտօնեաները՝ կրակի բոց։

⁵Անիկա հաստատեց երկիրը իր հիմերուն վրայ, Որպէս զի յաւիտեանս յաւիտենից չխախտի։

⁶Անիկա անդունդով ծածկեցիր, իբր թէ հանդերձով, Ջուրերը լեռներուն վրայ կայնեցան։

⁷Քու սաստելէդ փախան, Քու որոտմունքիդ ձայնէն արտորալով փախան,

⁸Լեռներուն վրայ ելան ու հովիտներուն մէջ ինկան, Այն տեղը որ դուն հաստատեցիր անոնց համար։

⁹Սահման դրիր, որպէս զի չանցնին Ու նորէն երկիրը չծածկեն։

¹⁰Ձորերուն մէջ աղբիւրներ կը ղրկէ, Ջուրերը լեռներուն մէջէն կը հոսին։

¹¹Անոնք դաշտի բոլոր գազաններուն կը խմցնեն Ու վայրի էշերը իրենց ծարաւը կ’անցնեն։

¹²Անոնց քով երկնքի թռչունները կը բնակին, Ոստերուն մէջէն ձայն կու տան։

¹³Անիկա իր վերնատուններէն լեռները կը ջրէ։ Քու գործերուդ պտուղէն երկիրը կը կշտանայ։

¹⁴Անիկա անասուններուն համար խոտ կը բուսցնէ Ու մարդուն ծառայութեան համար՝ բոյս, Որպէս զի կերակուր հանէ երկրէն

¹⁵Ու գինի՝ որ կ’ուրախացնէ մարդուն սիրտը Եւ իւղ՝ որ անոր երեսը կը փայլեցնէ Ու հաց՝ որ կը հաստատէ մարդուն սիրտը։

¹⁶Տէրոջը ծառերը առատութեամբ ոռոգուած են, Լիբանանի եղեւինները՝ որոնք ինք տնկեց։

¹⁷Հոն թռչունները բոյներնին կը շինեն Ու արագիլին բնակարանը մայրիներուն վրայ է։

¹⁸Բարձր լեռները այծեամներուն ապաւէն են Ու վէմերը՝ ճագարներուն։

¹⁹Ժամանակներու համար լուսինը ստեղծեց. Արեգակը իր մարը մտնելու ժամանակը գիտէ։

²⁰Խաւարը կը դնես ու գիշեր կ’ըլլայ, Որուն մէջ անտառին բոլոր գազանները կը պտըտին։

²¹Առիւծներուն կորիւնները կը մռնչեն յափշտակութեան համար Ու Աստուծմէ իրենց կերակուրը կը խնդրեն.

²²Երբ արեգակը ծագի կը հեռանան Եւ իրենց որջերուն մէջ կը պառկին։

²³Մարդ մինչեւ իրիկուն իր գործին Ու իր ծառայութեանը կ’երթայ։

²⁴Ո՛վ Տէր, որչա՜փ շատ են քու գործերդ. Որոնք՝ բոլորը՝ իմաստութիւնով ըրիր։ Երկիրը լեցուած է քու ստեղծածներովդ։

²⁵Այս ծովը մեծ ու լայն է, Հոն անթիւ սողացողներ, Պզտիկ ու մեծ կենդանիներ կան։

²⁶Հոն նաւերը կը քալեն Ու Լեւիաթանը՝ որ անոնց մէջ խաղալու համար ստեղծեցիր։

²⁷Ամէնքը քեզի կը սպասեն, Որպէս զի իրենց կերակուրը ժամանակին տաս։

²⁸Դուն անոնց կու տաս ու անոնք կը հաւաքեն։ Ձեռքդ կը բանաս ու բարութիւնով կը կշտանան։

²⁹Երբ քու երեսդ ծածկես՝ կը խռովին. Երբ անոնց հոգին առնես՝ կը մեռնին Եւ իրենց հողը կը դառնան։

³⁰Հոգիդ կը ղրկես ու անոնք կ’ստեղծուին Ու երկրին երեսը կը նորոգես։

³¹Տէրոջը փառքը յաւիտենական թող ըլլայ. Տէրը իր գործերուն վրայ թող ուրախանայ։

³²Երկրի վրայ կը նայի ու ան կը դողայ. Լեռներուն կը դպչի եւ անոնք կը մխան։

³³Տէրոջ պիտի երգեմ բոլոր կեանքիս մէջ. Սաղմոս պիտի ըսեմ իմ Աստուծոյս՝ քանի որ ողջ եմ։

³⁴Անոր վրայով իմ մտածութիւնս քաղցր պիտի ըլլայ։ Ես Տէրոջմով պիտի ուրախանամ։

³⁵Մեղաւորները աշխարհէն թող պակսին Ու ամբարիշտները ոչնչանան։ Օրհնէ՛ Տէրը, ո՛վ իմ անձս։ Ալէլուիա՜։