Orðskviðirnir 6

¹Son minn, hafir þú gengið í ábyrgð fyrir náunga þinn, hafir þú gengið til handsala fyrir annan mann,

²hafir þú ánetjað þig með orðum munns þíns, látið veiðast með orðum munns þíns,

³þá gjör þetta, son minn, til að losa þig - því að þú ert kominn á vald náunga þíns - far þú, varpa þér niður og legg að náunga þínum.

⁴Lát þér eigi koma dúr á auga, né blund á brá.

⁵Losa þig eins og skógargeit úr höndum hans, eins og fugl úr höndum fuglarans.

⁶Far þú til maursins, letingi! skoða háttu hans og verð hygginn.

⁷Þótt hann hafi engan höfðingja, engan yfirboðara eða valdsherra,

⁸þá aflar hann sér samt vista á sumrin og dregur saman fæðu sína um uppskerutímann.

⁹Hversu lengi ætlar þú, letingi, að hvílast? hvenær ætlar þú að rísa af svefni?

¹⁰Sofa ögn enn, blunda ögn enn, leggja saman hendurnar ögn enn til að hvílast!

¹¹Þá kemur fátæktin yfir þig eins og ræningi og skorturinn eins og vopnaður maður.

¹²Varmenni, illmenni er sá, sem gengur um með fláttskap í munni,

¹³sem deplar augunum, gefur merki með fótunum, bendir með fingrunum,

¹⁴elur fláræði í hjarta sínu, upphugsar ávallt illt, kveikir illdeilur.

¹⁵Fyrir því mun ógæfa skyndilega yfir hann koma, snögglega mun hann sundurmolast og engin lækning fást.

¹⁶Sex hluti hatar Drottinn og sjö eru sálu hans andstyggð:

¹⁷drembileg augu, lygin tunga og hendur sem úthella saklausu blóði,

¹⁸hjarta sem bruggar glæpsamleg ráð, fætur sem fráir eru til illverka,

¹⁹ljúgvottur sem lygar mælir, og sá er kveikir illdeilur meðal bræðra.

²⁰Varðveit þú, son minn, boðorð föður þíns og hafna eigi viðvörun móður þinnar.

²¹Fest þau á hjarta þitt stöðuglega, bind þau um háls þinn.

²²Þegar þú ert á gangi, þá leiði þau þig, þegar þú hvílist, vaki þau yfir þér, og þegar þú vaknar, þá ræði þau við þig.

²³Því að boðorð er lampi og viðvörun ljós og agandi áminningar leið til lífsins,

²⁴með því að þær varðveita þig fyrir vondri konu, fyrir hálli tungu hinnar lauslátu.

²⁵Girnst eigi fríðleik hennar í hjarta þínu og lát hana eigi töfra þig með augnahárum sínum.

²⁶Því að skækja fæst fyrir einn brauðhleif, og hórkona sækist eftir dýru lífi.

²⁷Getur nokkur borið svo eld í barmi sínum, að föt hans sviðni ekki?

²⁸Eða getur nokkur gengið á glóðum án þess að brenna sig á fótunum?

²⁹Svo fer þeim, sem hefir mök við konu náunga síns, enginn sá kemst klakklaust af, sem hana snertir.

³⁰Fyrirlíta menn eigi þjófinn, þó að hann steli til þess að seðja hungur sitt?

³¹Og náist hann, verður hann að borga sjöfalt, verður að láta allar eigur húss síns.

³²En sá sem drýgir hór með giftri konu, er vitstola, sá einn gjörir slíkt, er tortíma vill sjálfum sér.

³³Högg og smán mun hann hljóta, og skömm hans mun aldrei afmáð verða.

³⁴Því að afbrýði er karlmanns-reiði, og hann hlífir ekki á hefndarinnar degi.

³⁵Hann lítur ekki við neinum bótum og friðast eigi, þótt þú ryðjir í hann gjöfum.