Забур жырлары 142

¹Жаратқан Иені дауыстап шақырдым, Қатты дауыспен Иеме жалындым.

²Оның алдында тілегімді ақта��дым, Қасіретімді Оған түгел аштым.

³Рухым қажығанда Сен білесің жолымды, Ал маған байқатпай жауларым торлар құрды.

⁴Көмек күтіп оң жағыма қараймын, Мені ойлаған ешкім жоқ деп байқаймын. Жер қалмады енді маған пана болар, Ешкімім жоқ жанымның қамын ойлар.

⁵Саған былай деп дауыстап сиынамын: «Уа, Жаратқан Ие, Сен менің баспанамсың, Бұ дүниеде маған жар тек Өзіңсің.

⁶Зар жылаған даусыма құлақ салшы, Өйткені мен әлсіредім тым қатты, Қуғындаған дұшпандардан құтқаршы, Менікінен тым басым күш-қуаттары.

⁷Тас түнектен алып шықшы жанымды, Мадақтауым үшін Сенің атыңды. Әділдер сонда қасыма жиналады, Себебі Маған көрсеттің Сен рақымыңды».