स्तोत्रसंहिता 137

¹आम्ही बाबेलच्या नद्यांजवळ बसलो आणि सियोनची आठवण काढून रडलो.

²आम्ही जवळच्या वाळुंज झाडावर आमच्या वीणा ठेवल्या.

³बाबेलमध्ये आम्हाला पकडणाऱ्यांनी आम्हाला गायला सांगितले. त्यांनी आम्हाला आनंदी गाणे गायला सांगितले. त्यांनी आम्हाला सियोनचे गाणे गायला सांगितले.

⁴परंतु परक्या देशात आम्ही परमेश्वराचे गाणे गाऊ शकत नाही.

⁵यरुशलेम, मी जर तुला कधी विसरलो, तर मी पुन्हा कधीही गाणे वाजवणार नाही असे मला वाटते.

⁶यरुशलेम मी जर तुला कधी विसरलो, तर मी पुन्हा कधी गाणे म्हणणार नाही, असे मला वाटते. मी तुला कधीही विसरणार नाही असे मी वचन देतो.

⁷यरुशलेम नेहमी माझा सर्वांत मोठा आनंद असेल असे मी वचन देतो.

⁸ख जो तुला देईल त्याला धन्यवाद.

⁹जो माणूस तुझी मुले धरतो आणि त्यांना दगडावर आपटून ठार मारतो त्याचा धन्यवाद असो.