Przypowieści Salomonowych 1

¹Przypowieści Salomona, syna Dawidowego, króla Izraelskiego,

²Dla poznania mądrości i ćwiczenia, ku wyrozumieniu powieści roztropnych;

³Dla pojęcia ćwiczenia w rozumie, w sprawiedliwości, w sądzie i w prawości;

⁴Dla podania prostakom ostrożności, młodemu umiejętności, i opatrzności.

⁵Tych gdy mądry słuchać będzie, przybędzie mu nauki, a roztropny w radach opatrzniejszy będzie,

⁶Aby zrozumiał przypowieści, i wykłady ich, słowa mądrych i zagadki ich.

⁷Bojaźń Pańska jest początkiem umiejętności; ale głupi mądrością i ćwiczeniem gardzą.

⁸Słuchaj, synu mój! ćwiczenia ojca twego, a nie opuszczaj nauki matki twojej.

⁹Bo to przyda wdzięczności głowie twojej, i będzie łańcuchem kosztownym szyi twojej.

¹⁰Synu mój! jeżliby cię namawiali grzesznicy, nie przyzwalaj.

¹¹Jeźlićby rzekli: Pójdź z nami, czyhajmy na krew, zasadźmy się na niewinnego bez przyczyny;

¹²Pożremyż ich żywo, jako grób, a całkiem, jako zstępujących w dół;

¹³Wszelkiej majętności kosztownej nabędziemy, napełnimy domy nasze korzyścią;

¹⁴Rzuć między nas los twój; mieszek jeden wszyscy mieć będziemy.

¹⁵Synu mójâ nie chodźże z nimi w drogę; zawściągnij nogi twojej od ścieżek ich.

¹⁶Albowiem nogi ich ku złemu bieżą, i spieszą się na wylanie krwi.

¹⁷Bo jako próżno zastawiają sieci przed oczyma wszelkiego ptaka skrzydlastego:

¹⁸Tak i ci na krew swoję czyhają, a zasadzają się na duszę swoję.

¹⁹Takieć są ścieszki każdego czyhającego na zysk, który duszę pana swego odbiera.

²⁰Mądrość na dworzu woła, głos swój na ulicach wydaje.

²¹W największym zgiełku woła, u wrót bram, w miastach powieści swoje opowiada, mówiąc:

²²Prostacy! dokądże się kochać będziecie w prostocie? a naśmiewcy pośmiewisko miłować będziecie? a głupi nienawidzieć umiejętności będziecie?

²³Nawróćcież się na karanie moje; oto wam wydam ducha mojego, a podam wam do znajomości słowa moje.

²⁴Ponieważem wołała, a nie chcieliście; wyciągałam rękę moję, a nie był, ktoby uważał;

²⁵Owszem odrzuciliście wszystkę radę moję, a karności mojej nie chcieliście przyjąć;

²⁶Przetoż ja w zginieniu waszem śmiać się będę, będę z was szydziła, gdy przyjdzie, czego się strachacie.

²⁷Gdy przyjdzie jako spustoszenie, czego się strachacie, i gdy zginienie wasze przypadnie jako wicher, gdy przyjdzie na was ucisk i utrapienie;

²⁸Tedy mię wzywać będą, a nie nie wysłucham; szukać mię będą z poranku, a nie znajdą mię.

²⁹Przeto, iż mieli w nienawiści umiejętność, a bojaźni Pańskiej nie obrali sobie,

³⁰Ani przestawali na radzie mijej, ale gardzili wszelką karnością moją:

³¹Przetoż będą używać owocu dróg swoich, a radami swemi nasyceni będą.

³²Bo odwrócenie prostaków pozabija ich, a szczęście głupich wytraci ich.

³³Ale kto mię słucha, bezpiecznie mieszkać będzie, a będzie wolny od strachu złych rzeczy.