Przypowieści Salomonowych 6

¹Synu mój! jeźlibyś ręczył za przyjaciela twego, a dałbyś obcemu rękę twoję:

²Usidliłeś się słowy ust twoich, pojmanyś mowami ust twoich.

³Przetoż uczyń tak, synu mój! a wyzwól się, gdyżeś wpadł w rękę przyjaciela twego; idźże, upokórz się, a nalegaj na przyjaciela twego.

⁴Nie dawaj snu oczom twoim, ani drzemania powiekom twoim.

⁵Wyrwij się jako łani z rąk myśliwca i jako ptak z ręki ptasznika.

⁶Idź do mrówki, leniwcze! obacz drogi jej, a nabądź mądrości;

⁷Która, choć nie ma wodza, ani przełożonego, ani pana,

⁸Przecież w lecie gotuje pokarm swój, a zgromadza w żniwa żywność swoję.

⁹Leniwcze! dokądże leżeć będziesz? kiedyż wstaniesz ze snu swego?

¹⁰Trochę się prześpisz, trochę podrzemiesz, trochę złożysz ręce, abyś odpoczywał.

¹¹A wtem ubóstwo twoje przyjdzie jako podróżny, a niedostatek twój, jako mąż zbrojny.

¹²Człowiek niepobożny, mąż złośliwy chodzi w przewrotności ust;

¹³Mruga oczyma swemi, mówi nogami swemi, ukazuje palcami swemi;

¹⁴Przewrotności są w sercu jego, myśli złe na każdy czas, a zwady rozsiewa.

¹⁵Przetoż prędko przyjdzie upadek jego; nagle skruszony będzie bez uleczenia.

¹⁶Sześć jest rzeczy, których nienawidzi Pan, a siódma jest obrzydliwością duszy jego;

¹⁷Oczów wyniosłych, języka kłamliwego, i rąk wylewających krew niewinną;

¹⁸Serca, które knuje myśli złe; nóg, które się kwapią bieżeć ku złemu;

¹⁹Świadka fałszywego, który mówi kłamstwo, i tego, który sieje rosterki między braćmi.

²⁰Strzeżże, synu mój! przykazania ojca twego, a nie opuszczaj nauki matki twojej.

²¹Wiążże je zawżdy u serca twego, a wieszaj je u szyi twojej.

²²Gdziekolwiek pójdziesz, poprowadzi cię; gdy, zaśniesz strzedz cię będzie, a gdy się ocucisz, rozmawiać z tobą będzie,

²³(Bo przykazanie jest pochodnią, nauka światłością, a drogą żywota są karności ćwiczenia.)

²⁴Aby cię strzegły od niewiasty złej, i od łagodnego języka niewiasty obcej.

²⁵Nie pożądaj piękności jej w sercu twojem, a niech cię nie łowi powiekami swemi.

²⁶Albowiem dla niewiasty wszetecznej zubożeje człowiek aż do kęsa chleba; owszem żona cudzołożna drogą duszę łowi.

²⁷Izaż może kto brać ogień do zanadrzy swoich, aby szaty jego nie zgorzały?

²⁸Izaż może kto chodzić po rozpalonym węglu, aby się nogi jego nie poparzyły?

²⁹Tak kto wchodzi do żony bliźniego swego, nie będzie bez winy, ktokolwiek się jej dotknie.

³⁰Nie kładą hańby na złodzieja, jeżliż co ukradnie, chcąc nasycić duszę swoję, będąc głodnym;

³¹Ale gdy go zastaną, nagradza siedmiorako, albo wszystkę majętność domu swego daje.

³²Lecz cudzołożący z niewiastą głupi jest, a kto chce zatracić duszę swoję, ten to czyni.

³³Karanie i zelżywość odniesie, a hańba jego nie będzie zgładzona.

³⁴Bo zawisna miłość jest zapalczywością męża, a nie sfolguje w dzień pomsty.

³⁵Nie będzie miał względu na żaden okup, ani przyjmie, chociażby mu najwięcej darów dawano.