Psalmów 102

¹Panie! wysłuchaj modlitwę moję, a wołanie moje niechaj przyjdzie do ciebie.

²(102:3) Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.

³(102:4) Albowiem niszczeją jako dym dni moje, a kości moje jako ognisko wypalone są.

⁴(102:5) Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.

⁵(102:6) Od głosu wzdychania mego przylgnęły kości moje do ciała mego.

⁶(102:7) Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy; jestem jako puhacz na pustyniach.

⁷(102:8) Czuję, a jestem jako wróbel samotny na dachu.

⁸(102:9) Przez cały dzień urągają mi nieprzyjaciele moi, a naśmiewcy moi przeklinają mię.

⁹(102:10) Bo jadam popiół jako chleb, a napój mój mięszam ze łzami,

¹⁰(102:11) Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.

¹¹(102:12) Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;

¹²(102:13) Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.

¹³(102:14) Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.

¹⁴(102:15) Albowiem upodobały się sługom twoim kamienie jego, i nad prochem jego zmiłują się;

¹⁵(102:16) Aby się bali poganie imienia Pańskiego, a wszyscy królowie ziemscy chwały twojej;

¹⁶(102:17) Gdy pobuduje Pan Syon, i okaże się w chwale swojej;

¹⁷(102:18) Gdy wejrzy na modlitwę poniżonych, nie gardząc modlitwą ich.

¹⁸(102:19) To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana,

¹⁹(102:20) Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;

²⁰(102:21) Aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych;

²¹(102:22) Aby opowiadali na Syonie imię Pańskie, a chwałę jego w Jeruzalemie,

²²(102:23) Gdy się pospołu zgromadzą narody i królestwa, aby służyły Panu.

²³(102:24) Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;

²⁴(102:25) Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.

²⁵(102:26) I pierwej niżeliś założył ziemię, i niebiosa, dzieło rąk twoich.

²⁶(102:27) One pominą, ale ty zostajesz; wszystkie te rzeczy jako szata zwiotszeją, jako odzienie odmienisz je, i odmienione będą.

²⁷(102:28) Ale ty tenżeś zawżdy jest, a lata twoje nigdy nie ustaną.

²⁸(102:29) Synowie sług twoich, u ciebie mieszkać będą, a nasienie ich zmocni się przed tobą.