Psalmów 107

¹Wysławiajcie Pana: albowiem dobry; albowiem na wieki miłosierdzie jego.

²Niech o tem powiedzą ci, których odkupił Pan, jako ich wykupił z ręki nieprzyjacielskiej,

³A zgromadził ich z ziem, od wschodu i od zachodu, od północy i od morza.

⁴Błądzili po puszczy, po pustyni bezdrożnej, miasta dla mieszkania nie znajdując.

⁵Byli głodnymi i pragnącymi, aż w nich omdlewała dusza ich.

⁶A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisku ich wyrywał ich;

⁷I prowadził ich drogą prostą, aby przyszli do miasta, w któremby mieszkali.

⁸Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi:

⁹Iż napoił duszę pragnąc��, a duszę zgłodniałą napełnił dobrami.

¹⁰Którzy siedzą w ciemności i w cieniu śmierci, ściśnieni będąc nędzą i żelazem,

¹¹Przeto, że byli odpornymi wyrokom Bożym, a radą Najwyższego pogardzili;

¹²Dla czego poniżył biedą serce ich; upadli, a nie był, ktoby ratował.

¹³A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawiał ich.

¹⁴Wywodził ich z ciemności, i z cienia śmierci, a związki ich potargał.

¹⁵Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.

¹⁶Przeto, że kruszy bramy miedziane, a zawory żelazne rąbie.

¹⁷Szaleni dla drogi przewrotności swojej, i dla nieprawości swej utrapieni bywają.

¹⁸Wszelki pokarm brzydzi sobie dusza ich, aż się przybliżają do bram śmierci.

¹⁹Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

²⁰Posyła słowo swe, i uzdrawia ich, a wybawia ich z grobu.

²¹Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi;

²²I ofiarując ofiary chwały, niech opowiadają sprawy jego z wesołem śpiewaniem.

²³Którzy się pławią na morzu w okrętach, pracujący na wodach wielkich:

²⁴Ci widują sprawy Pańskie, i dziwy jego na głębi.

²⁵Jako jedno rzecze, wnet powstanie wiatr gwałtowny, a podnoszą się nawałności morskie.

²⁶Wstępują aż ku niebu, i zaś zstępują do przepaści, tak, iż się dusza ich w niebezpieczeństwie rozpływa.

²⁷Bywają miotani, a potaczają się jako pijany, a wszystka umiejętność ich niszczeje.

²⁸Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

²⁹Obraca burzę w ciszę, tak, że umilkną nawałności ich.

³⁰I weselą się, że ucichło; a tak przywodzi ich do portu pożądanego.

³¹Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.

³²Niech go wywyższają w zgromadzeniu ludu, a w radzie starców niechaj go chwalą.

³³Obraca rzeki w pustynię, a potoki wód w suszę;

³⁴Ziemię urodzajną obraca w niepłodną dla złości tych, którzy w niej mieszkają.

³⁵Pustynie obraca w jeziora, a ziemię suchą w strumienie wód.

³⁶I osadza w nich głodnych, aby zakładali miasta ku mieszkaniu;

³⁷Którzy posiewają pole, a sadzą winnice, i zgromadzają sobie pożytek z urodzaju.

³⁸Takci im on błogosławi, że się bardzo rozmnażają, a dobytku ich nie umniejsza.

³⁹Ale podczas umniejszeni i poniżeni bywają okrucieństwem, nędzą, i utrapieniem;

⁴⁰Gdy wylewa wzgardę na książąt, dopuszczając, aby błądzili po puszczy bezdrożnej.

⁴¹Onci nędznego z utrapienia podnosi, i rozmnaża rodzinę jego jako trzodę.

⁴²To widząc uprzejmi rozweselą się, a wszelka nieprawość zatka usta swe.

⁴³Ale któż jest tak mądry, aby to upatrywał, i wyrozumiewał wszystkie litości Pańskie?