Psalmów 57

¹Zmiłuj się nademną, o Boże! zmiłuj się nademną; albowiem w tobie ufa dusza moja, a do cienia skrzydeł twoich uciekam się; aż przeminie utrapienie.

²(57:3) Będę wołał do Boga najwyższego, do Boga, który wykonywa sprawę moję.

³(57:4) On pośle z nieba, i wybawi mię od pohańbienia tego, który mię chce pochłonąć. Sela. Pośle mi Bóg miłosierdzie swoje i prawdę swą.

⁴(57:5) Dusza moja jest w pośród lwów; leżę miedzy palącymi, między synami ludzkimi, których zęby jako włócznie i strzały, i język ich miecz ostry.

⁵(57:6) Wywyżże się nad niebiosa, o Boże! a nade wszystką ziemią chwała twoja.

⁶(57:7) Sieci zastawili na nogi moje, nachylili duszę moj��, wykopali dół przed obliczem mojem; ale sami wpadli weń. Sela.

⁷(57:8) Gotowe jest serce moje, Boże! gotowe jest serce moje; śpiewać i wychwalać cię będę.

⁸(57:9) Ocuć się chwało moja! ocuć się, lutnio i harfo! gdy na świtaniu powstaję.

⁹(57:10) Będę cię wysławiał między ludem, Panie! a będęć śpiewał między narodami.

¹⁰(57:11) Albowiem wielkie jest aż do niebios miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja.

¹¹(57:12) Wywyżże się nad niebiosa, o Boże! a nade wszystką ziemię wywyż chwałę twoję.