Psalmów 90

¹Panie! tyś bywał ucieczką naszą od narodu do narodu.

²Pierwej niżli góry stanęły i niżliś wykształtował ziemię, i okrąg świata, oto zaraz od wieku aż na wieki tyś jest Bogiem.

³Ty znowu człowieka w proch obracasz, a mówisz: Nawróćcie się synowie ludzcy.

⁴Albowiem tysiąc lat przed oczyma twemi są jako dzień wczorajszy, który przeminął, i jako straż nocna.

⁵Powodzią porywasz ich; są jako sen, i jako trawa, która z poranku rośnie.

⁶Z poranku kwitnie i rośnie; ale w wieczór bywa pokoszona, i usycha.

⁷Albowiem od gniewu twego giniemy, a popędliwością twoją jesteśmy przestraszeni.

⁸Położyłeś nieprawości nasze przed sobą, tajne występki nasze przed jasnością oblicza twego.

⁹Skąd wszystkie dni nasze nagle przemijają dla gniewu twego; jako słowa niszczeją lata nasze.

¹⁰Dni wieku naszego jest lat siedmdziesiąt, a jeźli kto duższy, lat ośmdziesiąt, a to, co najlepszego w nich, tylko kłopot i nędza, a gdy to pominie, tedy prędko odlatujemy.

¹¹Ale któż zna srogość gniewu twego? albo kto bojąc się ciebie zna zapalczywość twoję?

¹²Nauczże nas obliczać dni naszych, abyśmy przywiedli serce do mądrości.

¹³Nawróćże się, Panie! dokądże odwłaczasz? zlitujże się nad sługami twymi.

¹⁴Nasyćże nas z poranku miłosierdziem twojem; tak, abyśmy wesoło śpiewać i radować się mogli po wszystkie dni nasze.

¹⁵Rozweselże nas według dni, którycheś nas utrapił, według lat, którycheśmy doznali złego.

¹⁶Niech będzie znaczna przy sługach twoich sprawa twoja, a chwała twoja przy synach ich.

¹⁷Niech będzie przyjemność Pana, Boga naszego, przy nas, a sprawę rąk naszych utwierdź między nami, sprawę rąk naszych utwierdź, Panie!