مرثيى 3

¹زۀ هغه کس يم چا چې د مالِک خُدائ د غضب د چُوکې نه تکليفونه ليدلى دى.

²هغۀ زۀ په راښکلو تيارې ته راوستم چې هيڅ رڼا په کښې نۀ وه.

³يقيناً چې هغۀ زما په خلاف خپل لاس ټوله ورځ بار بار راوچت کړو.

⁴هغۀ زما ټول ځان په وهلو تک شين کړو او زما هډُوکى يې مات کړل.

⁵هغۀ زۀ په تريخوالى او غمونو کښې ايسار او راګېر کړے يم.

⁶هغۀ زۀ په زوړ قبر کښې په توره تياره کښې کښېنولم.

⁷هغۀ زۀ په دېوالونو کښې راګېر کړم چې ونۀ تښتم او په درنو زنځيرونو يې تړلے يم.

⁸تر دې چې ما آواز وکړو او مدد دپاره په چغو وژړېدم، هغۀ زما دُعاګانو ته توجو نۀ ورکوله.

⁹هغۀ زما لارې د تراشلے شوو کاڼو په دېوال بندې کړى دى، او هغۀ زما لارې ګډې وډې کړې دى.

¹⁰هغه لکه د مېلو زما په انتظار کښې پروت دے او لکه چې زمرے د حملې دپاره پټ شوے وى.

¹¹هغۀ زۀ د لارې نه بې‌لارې کړم، او ټوټې ټوټې يې کړم. او هغۀ زۀ وران ويجاړ او بې‌ياره بې‌مددګاره پرېښودم.

¹²هغۀ خپله لينده راښکله او د خپلو غشو دپاره يې نښه وګرځولم.

¹³هغۀ زما زړۀ سورے سورے کړو او د خپل تيردان په غشو يې وويشتم.

¹⁴زۀ د خپلو خلقو د خندا ذريعه شوم، ټوله ورځ ما ته پيغورونه کوى.

¹⁵هغۀ زۀ په ترخو خوراکونو موړ کړم، او د څښلو دپاره يې د تريخ ګنډير نه ډکه پياله راکړه.

¹⁶هغۀ زما په غاښونو کښې باجرى ورکړه، او په خاورو ايرو کښې يې ومنډلم.

¹⁷زما زړۀ د سلامتيا نه خالى شوے دے او ما نه هېر دى چې خوشحالى څۀ ته وائى.

¹⁸نو زۀ دا وايم، ”زما طمع او اُميد لاړو او څۀ چې زما د مالِک خُدائ نه اُميد وو هغه ختم شو.“

¹⁹زما مصيبتونه او خوار و زار ګرځېدل ما ته ياديږى، او هغه ما ته د ګنډير نه هم تراخۀ دى.

²⁰زۀ بار بار د هغۀ په حقله سوچ کوم او زما روح په ما کښې پرېشانه دے.

²¹خو بيا هم زۀ په خپل سوچ کښې دا راولم او په دې وجه زۀ بيا هم اُميدوار يم.

²²د مالِک خُدائ پائيداره مينه هيڅکله نۀ ختميږى او د هغۀ رحم هيڅکله نۀ ختميږى.

²³د هغۀ رحم او مينه هر سحر نوے او تازه کيږى او د هغۀ وفادارى بې‌شانه لويه ده.

²⁴”مالِک خُدائ زما نصيب دے،“ او زۀ خپل ځان ته دا وايم، ”نو په دې وجه زۀ به د هغۀ نه اُميد ساتم.“

²⁵مالِک خُدائ هغه چا سره ښۀ دے څوک چې په هغۀ باور کوى او هغه کس څوک چې د هغۀ تلاش کوى.

²⁶دا ښۀ ده چې يو کس په خاموشۍ سره انتظار وکړى، د مالِک خُدائ خلاصون ته انتظار وکړى.

²⁷د يو کس دپاره دا ښۀ ده چې په ځوانۍ کښې جغ يوسى،

²⁸چې په خاموشۍ کښې ځان له کښېنى، څۀ چې مالِک خُدائ پرې اېښے وى.

²⁹هغه دې خپل ځان پړمخې په خاورو کښې وغورزوى، کېدے شى چې څۀ اُميد پاتې وى.

³⁰ظالم ته دې د وهلو دپاره خپل مخ ورواړوى او د هغۀ د لاسه دې بې‌عزتى قبوله کړى.

³¹ځکه مالِک به انسان د تل دپاره نۀ رد کوى.

³²دا کۀ هغه غم راولى، هغه به رحم هم کوى، د هغه مينې په مطابق چې ډېره او پائيداره ده.

³³هغه چا ته په تکليف رسولو نۀ خوشحاليږى او نۀ څوک په غم آخته کوى.

³⁴کله چې په مُلک کښې ټول قېديان د پښو لاندې چخڼى کړى،

³⁵او کله چې يو انسان د خُدائ تعالىٰ په وړاندې د بل چا حق په زور وهى،

³⁶کله چې يو سړے په عدالت کښې څوک د اِنصاف نه محروموى، ولې مالِک داسې ظلم نۀ ګورى؟

³⁷څوک په خپل حکم څۀ کار کولے شى ترڅو چې مالِک په خپله د هغې حکم نۀ وى کړے؟

³⁸ولې د خُدائ تعالىٰ د خوا نه ښۀ او بد دواړه نۀ راځى؟

³⁹نو بيا ژوندے انسان ولې شکايت کوى کله چې ورته د خپلو ګناهونو سزا مِلاو شى.

⁴⁰راځئ چې مونږ خپلې طريقې وآزمايو او مالِک خُدائ ته واپس راوګرځُو.

⁴¹راځئ چې په اخلاص خپل لاسونه پورته کړُو او آسمانى خُدائ پاک ته داسې ووايو،

⁴²”مونږ ګناه او سرکشى وکړه او تا مونږ معاف کړى نۀ يُو.

⁴³تا خپلې د قهر جامې واغوستلې او مونږ پسې شوې او په بې‌رحمۍ سره دې مونږ مړۀ کړُو.

⁴⁴تا خپل ځان په وريځ کښې ونغښتلو ترڅو هيڅ دُعا هم تا ته در ونۀ رسيږى.

⁴⁵تا مونږ پليت کړُو او د قومونو په مينځ کښې دې رانه د ګند ډېرے جوړ کړُو.

⁴⁶زمونږ ټولو دشمنانو زمونږ خلاف خپلې خولې وازې کړې.

⁴⁷يرې واخستُو او په کنده کښې وغورزېدُو. تباهى او بربادى راباندې راغله.

⁴⁸زما د خلقو د تباهۍ په وجه زما د سترګو نه د اوښکو سيندونه بهيږى.

⁴⁹زما سترګو نه به اوښکې جارى وى بې له آرام کولو نه،

⁵⁰ترڅو چې مالِک خُدائ پاس د آسمان نه نظر واچوى او دا حال وګورى.

⁵¹چې کله زۀ په ښار کښې د ټولو ښځو حالت ګورم نو زما زړۀ غمژن شى.

⁵²هغوئ څوک چې هيڅ بې‌هيڅه زما دشمنان وُو هغوئ لکه د مرغۍ په شان زۀ وويشتم.

⁵³هغوئ زۀ ژوندے په کنده کښې ورواچولم او په ما يې کاڼى راوويشتل.

⁵⁴اوبۀ زما تر سره راورسېدلې او وئيل مې چې ډوبېږم.

⁵⁵اے مالِکه خُدايه، ما د کندې د بېخ نه ستا په نامه مِنت زارى وکړه.

⁵⁶تا زما خواست اورېدلے دے، خپل غوږونه مۀ بندوه، د مدد دپاره زما آواز واوره.

⁵⁷تۀ ما ته رانزدې شوې کله چې ما درته آواز وکړو، تا ما ته وفرمائيل چې يرېږه مه.

⁵⁸اے مالِکه، تا زما مسئله راوچته کړه او تا زما ژوند بچ کړو.

⁵⁹اے مالِکه خُدايه، کوم بد چې ما سره وشُو تا هغه وليدل، زما د مسئلې اِنصاف وکړه.

⁶⁰تا د هغوئ د انتقام ټول اور وليدو، د هغوئ ټولې منصوبې زما خلاف دى.

⁶¹اے مالِکه خُدايه، تا د هغوئ ټول پيغورونه واورېدل، د هغوئ ټولې منصوبې چې زما خلاف دى.

⁶²زما مخالفين ټوله ورځ زما خلاف پس پس او ګنګوسى کوى.

⁶³هغوئ ته وګوره، سحر نه تر ماښامه پورې، زۀ د هغوئ د پيغورونو په سندرو کښې نمونه يم.

⁶⁴اے مالِکه خُدايه، هغوئ ته بدله ورکړه، هغوئ ته د خپل عمل په مطابق بدله ورکړه.

⁶⁵هغوئ په زړونو غمژن کړه او ستا لعنت دې په هغوئ باندې وى.

⁶⁶هغوئ په خپله غصه کښې راونيسه، مالِکه خُدايه، د زمکې د مخ نه يې جارُو کړه.“