Zebur 108

¹Ýüregim sarsmaz, eý, Hudaý, sarsmaz meniň ýüregim: men nagmalar aýdyp, mukam çalaryn.

²Oýan sen, eý, meniň ýüregim. Oýanyň, arfa hem kinor! Men daňy oýararyn nagmalar bilen.

³Ýa Reb, halklar arasynda Saňa şükür ederin, milletler arasynda Saňa nagma aýdaryn.

⁴Çünki Seniň söýgiň göklere ýetýär, wepalylygyň bulutlara direýär.

⁵Eý, Hudaý, göklerden-de ýokary beýgel, tutuş ýer ýüzüne dolsun Seniň şöhratyň!

⁶Öz söýýänleriňiň gutulyp bileri ýaly, goluň bilen halas et, maňa jogap ber.

⁷Wada berdi Hudaý Öz mukaddes öýünden: «Uly şatlyk bilen Men Şekemi bölerin hem-de Sukot deresini ölçärin.

⁸Gilgat Meniňki, Manaşe Meniňki, Efraýym – tuwulgam, Ýahuda – patyşalyk hasam.

⁹Mowap – ýuwunmak üçin legenim, Edomyň üstüne zyňaryn Men çarygymy. Pilişt topragynda ýeňiş dabarasy bilen gygyraryn Men».

¹⁰Berk gala kim meni elter? Meni Edoma kim alyp gider?

¹¹Eý, Hudaý, Sen bizi ret etdiň, Eý, Hudaý goşunlarymyz bilen gitjek dälmi Sen?

¹²Duşmanlarymyzy ýeňmäge bize kömek et, sebäbi ynsan kömegi biderek zatdyr.

¹³Hudaý arkaly ýeňiş gazanarys, duşmanlarymyzy depelejek Oldur.