Zebur 140

¹Ýa Reb, ýamanlardan meni halas et, zalym adamlardan meni penala.

²Olar betniýetleri ýüregine düwýär, olar dyngysyz uruş turuzýar.

³Olar ýylan ýaly dillerini ýiteldýär, agyzlarynda ýylan zäheri bar.

⁴Ýa Reb, meni erbediň elinden sakla hem-de zalym adamdan gora. Olar aýagyma badak atmak isleýär.

⁵Tekepbirler maňa gizlin duzak goýdular, torlarynyň ýüplerini ýazyp goýdular, ýoluň gyrasynda meniň üçin gapan gurdular. Sela

⁶Rebbe diýdim: «Meniň Hudaýym Sensiň, ýa Reb, dady-perýadymy�� sesini eşit.

⁷Eý, Hökmürowan Reb, güýçli Halasgärimsiň söweş güni başymy Sen gorandyrsyň.

⁸Ýa Reb, erbet adamy myradyna ýetirme, onuň betniýetleri berjaý bolmasyn, ol beýgelmesin!» Sela

⁹Meni gabanlaryň agzyndan çykan gargyşlar, goý, olaryň öz başlaryndan insin.

¹⁰Olaryň üstüne köýdüriji közler dökülsin, goý, olar oda, çuň gorpa düşsün, goý, olar asla çykyp bilmesin.

¹¹Töhmetçiler ýurtda, goý, ornaşmasyn, betbagtlyk zalym adamy, goý, aw edinsin.

¹²Bilýärin: Reb ezilenleriň işine garar, mätäçlere adalatly karar çykarar.

¹³Dogrular Seniň adyňa şükür ederler, dogry ynsanlar huzuryňda mesgen tutarlar.