Mezmurlar 90

¹Ya Rab, barınak oldun bize Kuşaklar boyunca.

²Dağlar var olmadan, Daha evreni ve dünyayı yaratmadan, Öncesizlikten sonsuzluğa dek Tanrı sensin.

³İnsanı toprağa döndürürsün, "Ey insanoğulları, toprağa dönün!" diyerek.

⁴Çünkü senin gözünde bin yıl Geçmiş bir gün, dün gibi, Bir gece nöbeti gibidir.

⁵İnsanları bir düş gibi siler, süpürürsün, Sabah biten ot misali:

⁶Sabah filizlenir, büyür, Akşam solar, kurur.

⁷Eriyip bitiyoruz senin öfkenden, Kızgınlığından dehşete düşüyoruz.

⁸Suçlarımızı önüne, Gizli günahlarımızı yüzünün ışığına çıkardın.

⁹Gazabından kısalıyor günlerimiz, Bir soluk gibi tükeniyor yıllar��mız.

¹⁰Ömrümüz yetmiş yıl sürüyor, Bilemedin seksen, o da sağlıklıysak; En güzel yıllar da zahmetle, kederle geçiyor, Çabucak bitiyor, uçup gidiyoruz.

¹¹Kim bilir gazabının gücünü? Çünkü öfken sana duyulan korku kadar güçlüdür.

¹²Bu yüzden günlerimizi saymayı bize öğret ki, Bilgelik kazanalım.

¹³Vazgeç, ya RAB! Öfken ne zamana dek sürecek? Acı kullarına!

¹⁴Sabah bizi sevginle doyur, Ömrümüz boyunca sevinçle haykıralım.

¹⁵Kaç gün bizi sıkıntıya soktunsa, Kaç yıl çile çektirdinse, O kadar sevindir bizi.

¹⁶Yaptıkların kullarına, Görkemin onların çocuklarına görünsün.

¹⁷Tanrımız Rab bizden hoşnut kalsın. Ellerimizin emeğini boşa çıkarma. Evet, ellerimizin emeğini boşa çıkarma.