Jó 7

¹militia est vita hominis super terram et sicut dies mercennarii dies eius

²sicut servus desiderat umbram et sicut mercennarius praestolatur finem operis sui

³sic et ego habui menses vacuos et noctes laboriosas enumeravi mihi

⁴si dormiero dico quando consurgam et rursum expectabo vesperam et replebor doloribus usque ad tenebras

⁵induta est caro mea putredine et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est

⁶dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur et consumpti sunt absque ulla spe

⁷memento quia ventus est vita mea et non revertetur oculus meus ut videat bona

⁸nec aspiciet me visus hominis oculi tui in me et non subsistam

⁹sicut consumitur nubes et pertransit sic qui descenderit ad inferos non ascendet

¹⁰nec revertetur ultra in domum suam neque cognoscet eum amplius locus eius

¹¹quapropter et ego non parcam ori meo loquar in tribulatione spiritus mei confabulabor cum amaritudine animae meae

¹²numquid mare sum ego aut cetus quia circumdedisti me carcere

¹³si dixero consolabitur me lectulus meus et relevabor loquens mecum in strato meo

¹⁴terrebis me per somnia et per visiones horrore concuties

¹⁵quam ob rem elegit suspendium anima mea et mortem ossa mea

¹⁶desperavi nequaquam ultra iam vivam parce mihi nihil enim sunt dies mei

¹⁷quid est homo quia magnificas eum aut quia ponis erga eum cor tuum

¹⁸visitas eum diluculo et subito probas illum

¹⁹usquequo non parces mihi nec dimittis me ut gluttiam salivam meam

²⁰peccavi quid faciam tibi o custos hominum quare posuisti me contrarium tibi et factus sum mihimet ipsi gravis

²¹cur non tolles peccatum meum et quare non auferes iniquitatem meam ecce nunc in pulvere dormiam et si mane me quaesieris non subsistam