Sálmarnir 18

¹Hann mælti: Ég elska þig, Drottinn, þú styrkur minn.

²(18:3) Drottinn, bjarg mitt og vígi og frelsari minn, Guð minn, hellubjarg mitt, þar sem ég leita hælis, skjöldur minn og horn hjálpræðis míns, háborg mín!

³(18:4) Lofaður sé Drottinn, hrópa ég, og ég frelsast frá óvinum mínum.

⁴(18:5) Brimöldur dauðans umkringdu mig, elfur glötunarinnar skelfdu mig,

⁵(18:6) snörur Heljar luktu um mig, möskvar dauðans féllu yfir mig.

⁶(18:7) Í angist minni kallaði ég á Drottin, og til Guðs míns hrópaði ég. Hann heyrði raust mína í helgidómi sínum, og óp mitt barst til eyrna honum.

⁷(18:8) Jörðin bifaðist og nötraði, undirstöður fjallanna skulfu, þær bifuðust, því að hann var reiður,

⁸(18:9) reykur gekk fram úr nösum hans og eyðandi eldur af munni hans, glóðir brunnu út frá honum.

⁹(18:10) Hann sveigði himininn og steig niður, og skýsorti var undir fótum hans.

¹⁰(18:11) Hann steig á bak kerúb og flaug af stað og sveif á vængjum vindarins.

¹¹(18:12) Hann gjörði myrkur að skýli sínu, regnsorta og skýþykkni að fylgsni sínu allt um kring.

¹²(18:13) Frá ljómanum fyrir honum brutust hagl og eldglæringar gegnum ský hans.

¹³(18:14) Þá þrumaði Drottinn á himnum, og Hinn hæsti lét raust sína gjalla.

¹⁴(18:15) Hann skaut örvum sínum og tvístraði óvinum sínum, lét eldingar leiftra og hræddi þá.

¹⁵(18:16) Þá sá í mararbotn, og undirstöður jarðarinnar urðu berar fyrir ógnun þinni, Drottinn, fyrir andgustinum úr nösum þínum.

¹⁶(18:17) Hann seildist niður af hæðum og greip mig, dró mig upp úr hinum miklu vötnum.

¹⁷(18:18) Hann frelsaði mig frá hinum sterku óvinum mínum, frá fjandmönnum mínum, er voru mér yfirsterkari.

¹⁸(18:19) Þeir réðust á mig á mínum óheilladegi, en Drottinn var mín stoð.

¹⁹(18:20) Hann leiddi mig út á víðlendi, frelsaði mig, af því að hann hafði þóknun á mér.

²⁰(18:21) Drottinn fer með mig eftir réttlæti mínu, eftir hreinleik handa minna geldur hann mér,

²¹(18:22) því að ég hefi varðveitt vegu Drottins og hefi ekki reynst ótrúr Guði mínum.

²²(18:23) Allar skipanir hans hefi ég fyrir augum, og boðorðum hans þokaði ég eigi burt frá mér.

²³(18:24) Ég var lýtalaus fyrir honum og gætti mín við misgjörðum.

²⁴(18:25) Fyrir því galt Drottinn mér eftir réttlæti mínu, eftir hreinleik handa minna fyrir augliti hans.

²⁵(18:26) Gagnvart ástríkum ert þú ástríkur, gagnvart ráðvöndum ráðvandur,

²⁶(18:27) gagnvart hreinum hreinn, en gagnvart rangsnúnum ert þú afundinn.

²⁷(18:28) Þú hjálpar þjáðum lýð, en gjörir hrokafulla niðurlúta.

²⁸(18:29) Já, þú lætur lampa minn skína, Drottinn, Guð minn, þú lýsir mér í myrkrinu.

²⁹(18:30) Því að fyrir þína hjálp brýt ég múra, fyrir hjálp Guðs míns stekk ég yfir borgarveggi.

³⁰(18:31) Vegur Guðs er lýtalaus, orð Drottins er hreint, skjöldur er hann öllum þeim sem leita hælis hjá honum.

³¹(18:32) Hver er Guð nema Drottinn, og hver er hellubjarg utan vor Guð?

³²(18:33) Sá Guð sem gyrðir mig styrkleika og gjörir veg minn sléttan,

³³(18:34) sem gjörir fætur mína sem hindanna og veitir mér fótfestu á hæðunum,

³⁴(18:35) sem æfir hendur mínar til hernaðar, svo að armar mínir benda eirbogann.

³⁵(18:36) Og þú gafst mér skjöld hjálpræðis þíns, og hægri hönd þín studdi mig, og lítillæti þitt gjörði mig mikinn.

³⁶(18:37) Þú rýmdir til fyrir skrefum mínum, og ökklar mínir riðuðu ekki.

³⁷(18:38) Ég elti óvini mína og náði þeim og sneri ekki aftur, fyrr en ég hafði gjöreytt þeim.

³⁸(18:39) Ég molaði þá sundur, þeir máttu eigi upp rísa, þeir hnigu undir fætur mér.

³⁹(18:40) Þú gyrtir mig styrkleika til ófriðarins, beygðir fjendur mína undir mig.

⁴⁰(18:41) Þú lést mig sjá bak óvina minna, og fjendum mínum eyddi ég.

⁴¹(18:42) Þeir hrópuðu, en enginn kom til hjálpar, þeir hrópuðu til Drottins, en hann svaraði þeim ekki.

⁴²(18:43) Og ég muldi þá sem mold á jörð, tróð þá fótum sem saur á strætum.

⁴³(18:44) Þú frelsaðir mig úr fólkorustum, gjörðir mig að höfðingja þjóðanna, lýður sem ég þekkti ekki þjónar mér.

⁴⁴(18:45) Óðara en þeir heyra mín getið, hlýða þeir mér, útlendingar smjaðra fyrir mér.

⁴⁵(18:46) Útlendingar dragast upp og koma skjálfandi fram úr fylgsnum sínum.

⁴⁶(18:47) Lifi Drottinn, lofað sé mitt bjarg, og hátt upp hafinn sé Guð hjálpræðis míns,

⁴⁷(18:48) sá Guð sem veitti mér hefndir og braut þjóðir undir mig,

⁴⁸(18:49) sem hreif mig úr höndum óvina minna. Og yfir mótstöðumenn mína hófst þú mig, frá ójafnaðarmönnum frelsaðir þú mig.

⁴⁹(18:50) Fyrir því vil ég vegsama þig, Drottinn, meðal þjóðanna og lofsyngja þínu nafni.

⁵⁰(18:51) Hann veitir konungi sínum mikla hjálp og auðsýnir miskunn sínum smurða, Davíð og niðjum hans að eilífu.