Забур жырлары 36

¹Зұлымның заңсыздығы жайлы жүрегімнің Түкпірінен шыққан ойды былай деймін: Оның ниеті жоқ Құдайды қастерлейтін.

²Күнәсін ұғып, жек көргеннен гөрі Жағымпазданады ол өзіне-өзі.

³Зұлымдық пен өтірік — айтқан сөздері, Жақсылық жасауды ойлағысы келмейді,

⁴Төсекте жатып та сұмдық жоспарлайды, Теріс жолмен жүріп, күнәдан бас тартпайды.

⁵Ал, Ием, көктей шексіз Сенің рақымың, Бұлттардай заңғар Сенің адалдығың!

⁶Таулардай айбынды Сенің әділдігің, Тұңғиықтай терең Сенің шешімдерің. Сен адам мен хайуанның екеуін де Қамқорлап келесің, я, Жаратқан Ие.

⁷Уа, Құдай, Сенің рақымың қандай қымбат, Қанатыңның астын паналайды адамзат,

⁸Әлеміңнің игілігіне тойдырасың, Өзеніңнің рақатына қандырасың.

⁹Өйткені өмірдің қайнары Өзіңсің, Жарықты көреміз нұрыңда Өзіңнің.

¹⁰Сені білетіндерге рақымыңды төкші, Адал жандарға шындығыңды көрсетші.

¹¹Менмендерге мені таптата көрмеші, Зұлымдарға да қудалата көрмеші.

¹²Әне, қылмыскерлер орындарынан құлады, Қайтып тұрмастай төменге лақтырылды!