Забур жырлары 39

¹Өзіме былай дедім: «Мен сақ жүрейін, Тіліммен күнә жасаудан безейін, Әділетсіз жан қасымда тұрғанда Тіліме берік бұғау салайын да».

²Осылай аузымды ашпай үндемедім, Тіпті жақсылық жайлы да сөйлемедім, Содан күшейе түсті қасіретім.

³Жүрек жалындап, ойымда от тұтанды, Тілімнен отты сөздер ағытылды:

⁴Көрсете гөр, Ием, ғұмырымның соңын, Көрер күндерімнің бүкіл санын, Өмірімнің өткіншілігін ұғайын.

⁵Бір қарыстан ұзақ емес өмірім, Қас қағым сәт — ғұмыр жасым Сен үшін. Рас, алған деміндей әлсіз — пенде өмірі!

⁶Адамдар өмірден елестей өтеді, Мал-мүлік мол жинап бекер күйбеңдейді, Себебі соның кімге тиерін білмейді.

⁷Ал қазір, уа, Ием, нені тосамын? Тек Өзіңе үмітімді артамын.

⁸Заңсыз істерімнен мені арылта гөр, Зердесіздің қорлауынан сақтай гөр.

⁹Мен ауызымды ашып, еш үндемеймін, Өйткені осыны жасаған Сен Өзіңсің.

¹⁰Бұйырған азапты ала гөр менен, Қолыңның соққысынан әлсіредім мен.

¹¹Күнәсі үшін жазаласаң пендені, Күйе жеп қойғандай таусылар көрігі, Рас, алған деміндей әлсіз — пенде өмірі!

¹²Мінажатыма, уа, Ием, құлақ түрші, Көмекке шақырған даусымды естіші, Менің көз жасымды елемей жүрмеші, Себебі барлық ата-бабама ұқсаймын, Жат жерлік кірме болып Өзіңмен тұрамын.

¹³Маған қарап тұрмашы ашуменен, Қайтадан көңілді болайын мен, Ғайып болмас бұрын кетіп бұл өмірден.