Забур жырлары 49

¹Күллі халықтар, мынаны тыңдаңдар, Әлемнің тұрғындары, құлақ асыңдар,

²Қатардағылар және атақтылар, Байлар мен бейшаралар, ден қойыңдар!

³Даналық сөздер шығады аузымнан, Жүрек толғанысым түсінікке толған,

⁴Нақыл сөзге құлағымды саламын, Домбыра тартып жұмбағымды ашамын.

⁵Қиын-қыстау кезде қорықпаймын, Қоршаса да мені алдамшылардың Зұлымдығы:

⁶әл-ауқаттарына олар Сүйеніп, зор байлығымен мақтанар.

⁷Ал адам жанын пенде ажалдан босатпас, Оның төлемін Құдайға бере алмас.

⁸Адамның мәңгі өмір сүруі үшін, Қабірге түсіп, шірімеуі үшін Төлем төлеп босатудың бағасы Тым қымбат,

⁹істей алмас оны адам баласы.Данышпанның да өлгенін жұрт көреді,

¹⁰Дәл солай ақымақ пен ессіз де өледі, Мал-мүлкін басқаға қалдырғанын біледі.

¹¹Ессіздердің ойынша мәңгі өз үйлері, Ұрпақтан ұрпаққа сақталар мекендері Әрі өз аттарымен аталған жерлері.

¹²Ал қадірлі адам да мәңгі қалмайды, Өліп құритын хайуанға ұқсайды.

¹³Міне, бұл — ақымақтың жүрер жолдары, Сөздерін қолдайды ізбасарлары.

¹⁴Олар қойлардай өлімге ұшырар, Ажал олардың «бағушысы» болар, Тәндері құрып, қабірді мекендер, Ал таңертең әділдер үстемдік етер.

¹⁵Бірақ Құдай жанымды о дүниеден құтқарады, Ол мені Өзіне қабылдайтын болады.

¹⁶Уайымдама, біреу баи қалғанда, Үйінің салтанаты тым молайғанда,

¹⁷Өлгенде ол өзімен еш нәрсе алмайды, Салтанаты оған еріп бармайды.

¹⁸Тірі кезде ол бақытты сезінетін, Өркендегенде жұрт оны дәріптейтін.

¹⁹Бірақ ол да бабаларына аттанады, Өмірдің нұрынан енді ада болады.

²⁰Байлығына мастанған ақылсыз жан Іспетті — кейін өліп құритын хайуан.