Забур жырлары 92

¹Қандай ғанибет — Жаратқан Иені мақтау, Уа, Хақ Тағала, есіміңе ән-жыр арнау,

²Таң ата жариялап рақымыңды, Кешке де Өзіңнің адалдығыңды,

³Он ішекті аспапта әсем күй тартып, Жетіген және домбырамен қосылып.

⁴Уа, Ием, жаратқандарыңа шаттанамын, Ұлы істеріңе қуана ән саламын.

⁵О, Ием, қандай керемет Сенің істерің, Түпсіз терең Сенің ой-ниеттерің!

⁶Ессіз адам ғана бұларды білмейді, Түйсіксіз жан мынаны түсінбейді:

⁷Зұлымдар қазір жерді шөптей қаптайды, Заңсыздық істейтіндер өркендейді, Ал кейін олар мәңгілікке құриды.

⁸Бірақ Сен, уа, Ием, мәңгі үстемсің!

⁹О, Жаратқан, жауларың Сенің, Иә, бар жауларың да сөзсіз құриды, Сол зұлымдық жасайтындар шашырайды.

¹⁰Маған жабайы бұқадай күш бердің, Басыма май жағып әлдендірдің,

¹¹Жауларымның күйрегенін өзім көрдім, Маған қарсы бас көтерген зұлымдардың Жеңілісі туралы хабар алдым.

¹²Әділ жан құрма ағашындай өркендейді, Ливандық самырсындай өсіп биіктейді,

¹³Жаратқанның үйінде ол тамыр жаяды, Құдайымыздың ауласында құлпырады,

¹⁴Жасы ұлғайса да, жемісін береді, Шырынды, ширақ болып қала береді,

¹⁵«Жаратқан мінсіз, Ол — қорғанар жартасым» дейді, Осылай Оның әділдігін паш етеді.