تاريخ دويم 32

¹له دې ښو او نېکو کارونو څخه وروسته چې حزقیا پاچا په وفادارۍ سره سرته ورسول، د آشور پاچا سنخاریب په یهودا باندې حمله وکړه. هغه هغه قوي شوي ښارونه کلابند کړل او غوښتل یې چې دا ښارونه ونیسي.

²کله چې حزقیا ولیدل چې سنخاریب په اورشلیم باندې هم د حملې کولو نیت لري،

³‏-

⁴هغه او د هغه درباریانو پرېکړه وکړه چې هغه اوبه بندې کړي چې د ښار څخه دباندې روانې وې، د دې دپاره چې آشوریان اورشلیم ته ورنژدې شي، نو اوبه به ونه لري. درباریانو یو زیات شمېر خلک وویستل او ټولې چینې یې بندې کړې، ترڅو د ښار په ویالو کې نورې اوبه روانې نه شي.

⁵حزقیا زیار وویست او د ښار دېوال یې چې خراب شوی ؤ جوړ کړ او په هغه باندې یې د څارنې برجونه ودرول او د هغه دېوال دباندې یې بل دېوال جوړ کړ. برسېره پر دې یې هغه ځمکه هم قوي کړه چې د داود د ښار په ختیځه خوا کې راډکه شوې وه او هغه پرېمانه نېزې او سپرونه هم جوړ کړل.

⁶هغه په ښار کې په عسکرو باندې منصبداران مقرر کړل او د ښار د دروازې سره په یو پراخه ځای کې یې هغوی راغونډ کړل. هغوی ته یې یوه هڅوونکې وینا وکړه او ویې ویل:

⁷«قوي او زړور اوسئ او د آشوریانو د پاچا یا د هغه له لښکر څخه چې هغه یې مشري کوي مه وېرېږئ او مه بې زړه کېږئ. ځکه چې زمونږ سره یو څوک شته چې د هغه نه ډېر زورور دی.

⁸هغه د انسان څخه مرسته اخلي، خو مونږ د خپل څښتن خدایه مرسته اخلو او هغه زمونږ په خاطر جګړه کوي.» خلک د خپل پاچا په دغو خبرو وهڅیدل.

⁹یو څه موده وروسته چې سنخاریب او د هغه لښکر لا لاکیش کلابنداوه، هغه حزقیا او د یهودا هغو خلکو ته چې د هغه سره په اورشلیم کې وو، استازي د دې پیغام سره ولېږل:

¹⁰«زه سنخاریب د آشور پاچا غواړم پوه شم چې تاسو په څه شي باندې ډاډه یئ چې په اورشلیم کې په دې کلابندۍ کې ژوندي پاتې کېږئ.

¹¹حزقیا تاسو ته وایي چې زمونږ څښتن خدای به مونږ د آشور د پاچا له لاسه وژغوري، خو حزقیا تاسو غولوي او هغه به تاسو پرېږدي چې د قحطۍ او تندې څخه مړه شئ.

¹²دا هغه سړی دی چې د څښتن د عبادت او د قربانۍ ځایونه یې له منځه یووړل او بیا یې د یهودا او د اورشلیم خلکو ته وویل چې یوازې د قربانۍ د یو ځای په مخکې عبادت کوئ او په همدې ځای کې قربانۍ سوځوئ.

¹³ایا تاسو نه پوهېږئ چې ما او زما نیکونو د نورو ټولو قومونو د خلکو سره څه ډول چلند کړی دی؟ ایا د کوم بل قوم خدایانو خپل قوم د آشور د پاچا څخه ژغورلی دی؟

¹⁴هېڅ یو د هغو قومونو خدایانو چې زمونږ نیکونو هغوی له منځه وړي دي، ونه شو کړای چې خپل خلک وژغوري. بیا تاسو ولې فکر کوئ چې ستاسو خدای تاسو ژغورلی شي؟

¹⁵نو اوس حزقیا مه پرېږدئ چې تاسو په دې ډول وغولوي یا مو په غلطه لاره روان کړي. د هغه په خبره باور مه کوئ! ځکه د کوم بل قوم یا پاچاهۍ خدای هېڅکله نه شو کولای چې خپل قوم د اشور د پاچاهانو څخه وژغوري. نو په دې کې شک نشته چې ستاسو خدای هم تاسو نه شي ژغورلی!»

¹⁶آشوري مامورانو د څښتن خدای او د هغه د خدمتګار حزقیا په هکله نورې بدې خبرې هم وکړې.

¹⁷هغه لیکونه چې د آشور پاچا لیکلي وو، په هغو کې د اسراییلو د څښتن خدای سپکاوی ش��ی ؤ. په هغو کې ویل شوي دي: «د قومونو خدایانو زما څخه خپل قومونه نه دي ژغورلي او نه به د حزقیا خدای خپل قوم زما څخه وژغوري.»

¹⁸مامورانو دا خبرې په عبراني ژبه کې په لوړ اواز وکړې، ترڅو هغه خلک چې په دېوال باندې ولاړ وو، ووېروي او ښار ونیسي.

¹⁹هغوی د اورشلیم د خدای په هکله په هماغه ډول خبرې وکړې لکه څنګه چې یې د نورو قومونو د خدایانو په هکله کړې وې چې انسانانو په خپلو لاسونو جوړ کړي وو.

²⁰بیا حزقیا پاچا او د آموص زوی اشعیا نبي خدای ته دعا وکړه او د اسمان خواته یې د مرستې دپاره زارۍ او فریادونه وکړل.

²¹نو څښتن یوه فرښته راولېږله او هغې د آشور د لښکر عسکر او منصبداران ووژل. نو پاچا رسوا شو او بېرته خپل هېواد ته لاړ. یوه ورځ په داسې وخت کې چې هغه د خپل خدای عبادتځای ته ننوت، د هغه ځینو زامنو هغه په خپلو تورو وواژه.

²²په دې ډول، څښتن حزقیا پاچا او د اورشلیم خلک د آشور پاچا یعنې د سنخاریب او د نورو دښمنانو له لاسه وژغورل. هغوی ته یې له هرې خوا سوله او ارامي ور په برخه کړه.

²³ډېر خلک اورشلیم ته راغلل او څښتن ته یې نذرانې او حزقیا ته یې سوغاتونه راوړل، نو له هغې وروسته ټولو قومونو د حزقیا عزت کاوه.

²⁴په هغو ورځو کې حزقیا پاچا ناروغ شو او مرګ ته نژدې شو. هغه د خپلې شفا دپاره دعا وکړه او څښتن ورته داسې نښه ورکړه چې هغه به روغ شي.

²⁵خو حزقیا دومره مغرور ؤ چې د څښتن څخه یې د هغه احسان په خاطر چې د هغه دپاره یې کړی ؤ، شکرګزاري هم ونه کړه. له دې امله د څښتن قهر په هغه، یهودا او اورشلیم باندې نازل شو.

²⁶په اخر کې بیاهم حزقیا او د اورشلیم خلکو خپل ځانونه عاجز کړل. نو ترڅو پورې چې حزقیا ژوندی ؤ، څښتن هغو خلکو ته سزا ورنه کړه.

²⁷حزقیا پاچا ډېر شتمن شو او هرچا د هغه عزت کاوه. هغه د خپلو سرو او سپینو زرو، قیمتي تیږو، مسالو، سپرونو او د نورو قیمتي شیانو دپاره ګودامونه جوړ کړل.

²⁸برسېره پر دې هغه د غلو دانو، شرابو او د زیتونو د تېلو دپاره ګودامونه، د خپلو پادو دپاره یې غوجلې او د خپلو پسونو دپاره یې هم شپولونه جوړ کړل.

²⁹له دې ټولو سره سره خدای هغه ته ډېر پسونه او پادې ورکولې او دومره نوره شتمني یې ورکړه چې ډېر ښارونه یې ودان کړل.

³⁰دا حزقیا ؤ چې یو سوری یې جوړ کړ چې د جیحون د پورتنۍ چینې څخه په کې د داود د ښار لوېدیځ خواته اوبه روانې شوې. هغه چې هر کار کاوه نو په هغه کې به بریالی کېده.

³¹نو کله چې د څپرکیل استازي راغلل چې د هغې معجزې په هکله پوښتنه وکړي چې په هېواد کې وشوه، خدای حزقیا په خپل حال پرېښود، د دې دپاره چې هغه وازمایي.

³²د حزقیا د پاچاهۍ نورې پېښې او د هغه وفاداري څښتن ته، دا ټولې د آموص زوی اشعیا نبي د خپلې رویا په کتاب کې او د یهودا او د اسراییلو د پاچاهانو په تاریخ کې لیکل شوې دي.

³³حزقیا مړ شو او د شاهي هدیرې په پاسنۍ برخه کې ښخ شو. د یهودا او د اورشلیم ټولو خلکو د هغه د مرګ په وخت د هغه ډېر عزت وکړ. د هغه زوی منسي د هغه په ځای پاچا شو.