زبور 137

¹مونږه په غاړه د سیندونو د څپرکیل کښېناستومونږ هلته وژړل په یاد د صهیون

²مونږه ځوړند کړل خپل رڅپرکیونهد سپېدار په څانګو

³هغو کسانو چې نیولي یې وو مونږ هلتهمونږ ته یې وویل چې سندرې وایئچې زمونږ وخت ښه تېر شيمونږ ته ووایئ یوه سندره د صهیون په هکله

⁴څنګه کولای شو مونږچې د څښتن سندره ووایوپه پردي وطن کې؟

⁵ای اورشلیمه، که مې هېر کړلې تهنو زما ښي لاس دې شي شلچې بیا ونه وهم رڅپرکی

⁶که زه تا یاد نه کړمه اورشلیمهکه زه د ستا په هکله ونه کړم فکرچې ته یې لویه خوشحالي زمانو ودې نښلي زما ژبه په تالو کېچې بیا ونه وایم سندرې کله

⁷یاد کړه څښتنه، څه وکړل ادومیانوپه هغه ورځ چې اورشلیم تسخیر شویاد کړه چې څنګه دوی وهلې چیغې:«هغه وران کړئ، هغه وران کړئوران یې کړئ تر تهدابونو پورې»

⁸ته به نابود شې ای څپرکیلهبختور دي هغه خلکچې تا سره وکړي هغه کارچې تا کړی ؤ زمونږ سره

⁹بختور دي هغه خلکچې ماشومان ستا نیسياو وهي یې د ګټانو سره