زبور 144

¹خثنا او صفت دې وي څښتن تهچې دی ساتونکی زماچې راکوي راته روزنه د جګړې دپارهاو تیاروي مې جنګ ته

²هغه زما مینه ناک خدای دیاو قوي کلا ده زمادی پناه ځای او ژغورونکی زماهغه دی سپر زما چې په کې اخلم پناهاو خلک راولي زما د فرمان لاندې

³ای څښتنه، انسان څه دی چې پرې پام کوېفا��ي انسان چې ته یې خیال ساتې؟

⁴هغه دی لکه د ساه په شانعمر یې تېریږي لکه سیوري په شان

⁵دروازې خلاصې کړهد خپلو اسمانونو ای څښتنهاو شه راښکته لاندېغرونو ته لاس وروړهچې ترې لوګی پورته شي

⁶ته راولېږه برېښنا او تندراو خواره واره کړه دښمنان دې خپلغشي ګوزار کړه او وارخطا کړه هغوی

⁷لاس دې رااوږد کړه له اسمانهژورو اوبو نه مې راوباسه او راکړه خلاصونما کړه خلاص د پردو خلکو د لاسونو څخه

⁸چې هغوی هېڅکله رښتیا نه وایياو خوري قسم په دروغو

⁹ای خدایه، نوې سندره به زه وایم تاتهزه تاته وایم به سندرې د چنګ په غږولو سره

¹⁰ته پاچاهانو ته بری ورکوېاو ته خلاصون ورکوې خپل خدمتګار داود تهد وژونکې تورې څخه

¹¹ماته خلاصون راکړهما کړه خلاص د پردو خلکو د لاسونو څخهچې هغوی هېڅکله رښتیا نه وایياو خوري قسم په دروغو

¹²زمونږ زامن دې په ځوانۍ کېشي قوي لکه د بوټو په شانزمونږ لورګانې دې وي د ښایسته ستنو په شانچې پرې سینګار وي د ماڼۍ کنجونه

¹³ګودامونه دې وي ډک زمونږهد هر ډول غلو دانوپه څړځایونو کې دې مېږې زمونږراوړي بچي په زرونو او لس ګونو زرو

¹⁴زمونږ غواګانې دې بچي راوړي پرېمانهاو درز دې نه وي زمونږ د ښار په دېوالونو کېاو څوک دې یو نه وړل شي په اسارت باندېد غم ژړا دې نه وي زمونږ کوڅو کې

¹⁵بختور دي هغه خلک چې پرې وي برکتونه داسېبختور دي هغه خلک چې څښتن یې خدای دی