Ýakubyň haty 1

¹Hudaýyň hem-de Reb Isa Mesihiň guly bolan meniň tarapymdan, ýagny Ýakubyň tarapyndan dagynyk on iki taýpa dogaýy salam bolsun.

²Eý doganlar, dürli synaglara uçranyňyzda, muny uly begenç saýyň,

³çünki imanyňyzyň barlanmagynyň çydam döredýänligini bilýänsiňiz.

⁴Kämil hem doly bolup, hiç bir ýetmeziňiz bolmaz ýaly, çydam işiňi kämil etmelidir.

⁵Siziň biriňize akyldarlyk ýetmezlik edýän bolsa, ol hemmelere jomartlyk bilen käýemän berýän Hudaýdan dilesin, oňa berler.

⁶Ol iman bilen dilesin, hiç hili şübhe etmesin, sebäbi şübhe edýän adam ýel bilen çaýkalyp, eýläk-beýläk kowlup ýören deňiz tolkuny ýalydyr.

⁷Çünki bu adam Rebden bir zat alaryn diýip pikir etmesin.

⁸Ol bütin ýollarynda durnuksyz ikigöwünli adamdyr.

⁹Pes dogan öz belentligi bilen, döwletli hem öz pesligi bilen magtansyn,

¹⁰çünki baýlyk otuň güli ýaly geçip gider.

¹¹Sebäbi Gün jöwza bilen dogup, oty guradar, onuň güli dökülip, görki gaçar. Döwletli-de şeýdip öz ugruna solup geçer.

¹²Synaga çydaýan adam bagtlydyr, sebäbi ol synagdan geçenden soň, Rebbiň Özüni söýenlere wada eden ýaşaýyş täjini alar.

¹³Synalanda hiç kim: «Men Hudaý tarapyn synalýaryn» diýmesin, çünki Hudaý erbetlik bilen synalýan däldir. Onuň özi hem hiç kimi synaýan däldir.

¹⁴Ýöne her kes öz höwesleri tarapyndan çekilip, aldanan mahaly synalýandyr.

¹⁵Onsoň höwes bogaz bolup, günäni dogurýandyr; günä hem ýetişenden soň ölümi dogurýandyr.

¹⁶Eý, söýgüli doganlarym, aldanmaň!

¹⁷Ähli oňat, kämil sowgat ýokardan, nurlar Atasyndan inýändir. Onda ne üýtgeme, ne-de çalşyk kölegesi bardyr.

¹⁸Onuň mahluklarynyň ilkinji miwesi bolmagymyz üçin, Ol bizi Öz islegine görä, hakykat sözi bilen ýaratdy.

¹⁹Eý, söýgüli doganlarym, şoňa görä, her adam eşitmekde çalt, geplemekde assa, gaharlanmakda assa bolsun.

²⁰Sebäbi adamyň gahary Hudaýyň talap edýän dogrulygyny emele getirmez.

²¹Şoňa görä hem her hili hapalygy, her hili ýamanlygyň galyndysyny taşlap, özüňizde ekilen, janyňyzy gutarmaklygy başarýan sözi ýumşaklyk bilen kabul ediň.

²²Ýöne diňe özüni aldaýan diňleýji däl-de, sözi ýerine ýetiriji boluň.

²³Çünki kim sözi diňläp, ony ýerine ýetirmese, ol öz tebigy keşbini aýnada synlaýan adama meňzeşdir:

²⁴ol öz-özüni synlap gidýär-de, nähilidigini şobada unudýar.

²⁵Emma kim kämil kanuna, azatlyk kanunyna ýakyndan seretse, huşsuz diňleýji bolman, işe amal ediji bolup, onda dursa, ol öz edenlerinde bagtly bolar.

²⁶Kimdir biri özüni dindar saýyp, dilini saklaman, göwnüni aldaýan bolsa, onuň dindarlygy biderekdir.

²⁷Ata Hudaýyň ýanynda sap, tegmiltsiz dindarlyk budur: ýetimleri, dul hatynlary muşakgatlarynda idemek, özüňi dünýäden çirksiz saklamak.