Zebur 92

¹Ýa Reb, ne ajaýyp Saňa şükürler etmek, ýa Beýik Hudaý, adyňa nagmalar aýtmak!

²On kirişli guralda we arfada, kinorda mukamlar çalyp,

³gije-gündiz söýgiňi, wepadarlygyňy beýan eýlemek!

⁴Çünki, ýa Reb, işleriň bilen meni şat etdiň, elleriňiň işlerine şatlanyp nagma aýdaryn.

⁵Ýa Reb, neneň beýik Seniň işleriň! Gaty çuňdur Seniň oý-pikirleriň!

⁶Kemakyl adam muny bilmeýär, akmak muňa hiç düşünmeýär.

⁷Emma erbetler ot deý gögerseler-de, betkärler gülleseler-de, olar baky weýrançylyga h��küm edilen.

⁸Emma Sen, ýa Reb, baky belentsiň.

⁹Ine, ýa Reb, duşmanlaryň, Seniň duşmanlaryň, ýitip giderler, ine, ähli betkärler dargadylarlar.

¹⁰Duşmanymyň ýeňlişini gördi gözlerim, maňa garşy galýanlaryň heläk bolşuny eşitdi meniň gulagym.

¹²Dogry adamlar palma agajy deý pajarlar, Liwanyň kedr daragty deý boý alar.

¹³Olar ekilendir Rebbiň öýünde, gülleýärler Hudaýymyzyň howlularynda.

¹⁴Olar garrasa-da, miwe getirýändirler, elmydama şireli hem-de ýaşyldyr.

¹⁵Olar: «Reb dogrudyr, Ol meniň gaýam, Onda nähaklyk ýokdur!» diýip aýdarlar.