Eyüp 3

¹Sonunda Eyüp ağzını açtı ve doğduğu güne lanet edip şöyle dedi:

²(#3:1)

³"Doğduğum gün yok olsun, 'Bir oğul doğdu denen gece yok olsun!

⁴Karanlığa bürünsün o gün, Yüce Tanrı onunla ilgilenmesin, Üzerine ışık doğmasın.

⁵Karanlık ve ölüm gölgesi sahip çıksın o güne, Bulut çöksün üzerine; Işığını karanlık söndürsün.

⁶Zifiri karanlık yutsun o geceyi, Yılın günleri arasında sayılmasın, Aylardan hiçbirine girmesin.

⁷Kısır olsun o gece, Sevinç sesi duyulmasın içinde.

⁸Günleri lanetleyenler, Livyatan'ı* uyandırmaya hazır olanlar, O günü lanetlesin.

⁹Akşamının yıldızları kararsın, Boş yere aydınlığı beklesin, Tan atışını görmesin.

¹⁰Çünkü sıkıntı yüzü görmemem için Anamın rahminin kapılarını üstüme kapamadı.

¹¹"Neden doğarken ölmedim, Rahimden çıkarken son soluğumu vermedim?

¹²Neden beni dizler, Emeyim diye memeler karşıladı?

¹³Çünkü şimdi huzur içinde yatmış, Uyuyup dinlenmiş olurdum;

¹⁴Yaptırdıkları kentler şimdi viran olan Dünya kralları ve danışmanlarıyla birlikte,

¹⁵Evlerini gümüşle dolduran Altın sahibi önderlerle birlikte.

¹⁶Neden düşük bir çocuk gibi, Gün yüzü görmemiş yavrular gibi toprağa gömülmedim?

¹⁷Orada kötüler kargaşayı bırakır, Yorgunlar rahat eder.

¹⁸Tutsaklar huzur içinde yaşar, Angaryacının sesini duymazlar.

¹⁹Küçük de büyük de oradadır, Köle efendisinden özgürdür.

²⁰"Niçin sıkıntı çekenlere ışık, Acı içindekilere yaşam verilir?

²¹Oysa onlar gelmeyen ölümü özler, Onu define arar gibi ararlar;

²²Mezara kavuşunca Neşeden coşar, sevinç bulurlar.

²³Neden yaşam verilir nereye gideceğini bilmeyen insana, Çevresini Tanrı'nın çitle çevirdiği kişiye?

²⁴Çünkü iniltim ekmekten önce geliyor, Su gibi dökülmekte feryadım.

²⁵Korktuğum, Çekindiğim başıma geldi.

²⁶Huzur yok, sükûnet yok, rahat yok, Yalnız kargaşa var."