مزامير 121

¹چشمان خود را به سوی کوه‌ها برمیافرازم، که از آنجا اعانت من می‌آید.

²اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین ر�� آفرید.

³او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهد خوابید.

⁴اینک، او که حافظ اسرائیل است، نمی‌خوابد و به خواب نمی‌رود.

⁵خداوند حافظ تو می‌باشد. خداوند به دست راستت سایه تو است.

⁶آفتاب در روز به تو اذّیت نخواهد رسانید و نه ماهتاب در شب.

⁷خداوند تو را از هر بدی نگاه می‌دارد. او جان تو را حفظ خواهد کرد.

⁸خداوند خروج و دخولت را نگاه خواهد داشت، از الآن و تا ابدالآباد.