Забур жырлары 52

¹Ей, мықты жан, қ��лмысыңа неге мақтанасың, Әйтсе де Құдай маған төгеді рақымын. Ұзақты күн сен құрту жайлы ойланасың.

²Өткір ұстарадай тіледі сенің тілің, Өтірікті айтуға шеберсің өзің,

³Зұлымдықты артық көресің жақсылықтан, Алдауды да ақиқатты айтудан.

⁴Ей, алдамшы тіл, сен өзгенің жанын Жаралайтын сөзді айтуды ұнатасың!

⁵Содан да Құдай сені мәңгі құртады, Үйіңнен күшпен қуып шығарады, Тірілер арасынан аластатады.

⁶Әділдер мұны көріп қайран қалады, Былай деп келекелейді сол арамды:

⁷«Міне, Құдайды паналамаған жан, Қайта, мол байлығын арқа тұтқан, Зұлымдықпен одан бетер нығайған».

⁸Ал мен Құдайдың киелі үйінің Ішінде жасыл зәйтүндей өсіп-өнемін, Құдайдың рақымына мәңгі сенемін.

⁹Уа, Ием, Сені игі істерің үшін Халқыңның алдында дәріптеймін, Ізгі мейіріміңе сүйенемін.