Забур жырлары 64

¹Уа, Құдай, арызыма құлақ сала гөр, Жаудың сесінен жанымды сақтай гөр,

²Зұлымның астыртын әрекетінен Қорғап әрі залымның бүлігінен.

³Тілдерін олар семсердей өткірлеген, Көздеп тұр жебедей өткір сөздерімен.

⁴Айыпсыз жанды атады тосқауылдан, Кенеттен тап береді қорықпастан.

⁵Зұлым ойларында бір-бірін қолдайды, Құпия тор құруды жоспарлайды, «Мұны кім көрер?» деп өздерін мақтайды.

⁶Қаскүнемдік ойластырып, құрайды, «Мүлтіксіз жоспар құрдық» деп ойлайды. Адамның жан дүниесі — түпсіз тұңғиық, Жүрек түкпірлері пендеге жабық.

⁷Ал Құдай соларды жебемен атады, Кенеттен олар жарақаттанады,

⁸Өз сөздеріне бола талқандалады, Мұны көргендер олардан бас тартады.

⁹Күллі адамзат үрейленеді, Құдайдың істерін жария етеді, Оның керемет жасағанын түсінеді.

¹⁰Жаратқанға әділдер шаттанады, Олар Иемізден пана табады. Ақжүрек жандар Оны мақтан тұтады.