Забур жырлары 88

¹Уа, Жаратқан Ием — Құтқарушы Құдайым, Күні-түні дауыстап Саған сиынамын.

²Мінажатым Сенің алдыңа жетсінші, Дауыстаған айқайыма құлақ түрсеңші.

³Өйткені жан дүнием қайғыға толды, Өмірім ажалға жақындап қалды,

⁴Көрге түсетіндер арасынан саналдым, Күші жоқ, әлсіз адамға ұқсас болдым.

⁵Осылай өлілер қатарына қалдырылдым, Қаза тауып, қабірде жатқандардаймын, Сен оларды енді қайтып еске алмайсың, Аласталды олар қамқорлығыңнан Сенің.

⁶Сен мені қап-қараңғы тұңғиыққа Салып қойғансың, ең терең шұңқырға.

⁷Үстімді зілдей басады қаһарың, Мені жаншиды барлық «толқындарың»,

⁸Жолдастарымнан мені алшақтаттың, Оларға мені жек көрінішті қылдың, Ешқайда шыға алмай құрсаудамын,

⁹Көп жылап бұлыңғырланды қос жанарым. Уа, Жаратқан, күнде дауыстап Саған сиынамын, Ием, қолдарымды Өзіңе қарай жаямын.

¹⁰Әлде өлгендер үшін керемет жасайсың ба, Сүйектер қайта тұрып, Сені мадақтай ма?

¹¹Көрде Сенің рақымың уағыздала ма, Қабірде шындығың жариялана ма?

¹²Түнектегілер кереметтеріңді біле ме, Ұмыт болғандар әділдігіңді түсіне ме?

¹³Уа, Жаратқан, дауыстап Саған сиынамын, Таң ата алдыңа жетеді мінажатым.

¹⁴О, Ием, неге менен бас тартасың? Бет-жүзіңді неліктен менен жасырасың?

¹⁵Жасымнан әлсіз болдым, өлім жүрді жақын, Айбыныңнан қорқып әлсіреп шаршадым.

¹⁶Қаһарыңның оты үстімнен басып өтті, Зор қорқынышың мені тас-талқан етті,

¹⁷Олар тасқын судай ұзақты күн қоршайды, Жан-жақтан қаһарың мені қыспақтайды.

¹⁸Таныс-достарымды менен алшақтаттың, Тас түнек айналды серігіме ең жақын.