اعمال 22

¹پولوس هغوی ته وویل: «ای زما یهودي ورونو او پلرونو! زه چې اوس تاسو ته د خپل ځان څخه د دفاع دپاره څه وایم، ورته غوږ ونیسئ.»

²کله چې هغوی واورېدل پولوس په آرامي ژبه خبرې کوي، نو هغوی نور هم غلي شول. بیا پولوس وویل:

³«زه یهودي یم او د قیلیقیې په ترسوس کې پیدا شوی یم، خو دلته په اورشلیم کې لوی شوی یم او د غمالاییل شاګرد وم. د هغه څخه مې په ډېرې سختې طریقې سره زده کړل چې څنګه د خپلو نیکونو د شریعت څخه پیروي وکړم او په غیرت او شوق سره مې د خدای خدمت وکړ لکه څنګه چې تاسو یې کوئ.

⁴ما د مرګ تر حده د څښتن عیسی مسیح د لارې پیروان ځورول. ښځې او نران دواړه به مې نیول او په زندان کې به مې اچول.

⁵لوی کاهن او د یهودیانو د شورا ټول غړي کولای شي شاهدي ورکړي چې زه رښتیا وایم. هغوی ماته په دمشق کې د یهودي ورونو دپاره رسمي لیکونه راکړي وو. نو زه دمشق ته لاړم چې هغه خلک لاس تړلي اورشلیم ته راولم چې سزا ورته ورکړل شي.

⁶کله چې زه په سفر روان وم او دمشق ته نژدې شوم او د غرمې وخت نژدې ؤ، نو ناڅاپه د اسمان څخه یوه لویه رڼا زما شاوخوا وځلېدله.

⁷زه په ځمکه راولوېدم او یو اواز مې واورېد چې ویل یې: ‹شاووله، شاووله! ته ولې ما ځوروې؟›

⁸ما پوښتنه وکړه: ‹ای څښتنه، ته څوک یې؟› هغه ځواب راکړ: ‹زه عیسی ناصري یم، یعنې هغه څوک چې ته یې ځوروې.›

⁹زما ملګرو رڼا ولیدله، خو چا چې زما سره خبرې کولې د هغه اواز یې نه اورېدلو.

¹⁰ما پوښتنه وکړه: ‹څښتنه، زه څه وکړم؟› څښتن راته وویل: ‹پاڅېږه او دمشق ته لاړ شه. کله چې هلته ورسېدلې، نو په هغه ځای کې به د هغو ټولو کارونو په هکله چې ستا دپاره ټاکل شوي دي، درته وویل شي.›

¹¹زه د هغې سختې رڼا له لاسه ړوند شوی وم، نو ملګرو مې له لاسه ونیولم او دمشق ته یې بوتلم.

¹²په هغه ښار کې یو سړی اوسېده چې حنانیا نومېده چې یو پرهېزګاره او په شریعت باندې ټینګ ولاړ ؤ او د هغه ځای ټولو یهودیانو د هغه ډېر درناوی کاوه.

¹³هغه راغی، زما په څنګ کې ودرېده او ویې ویل: ‹ای شاووله وروره، سترګې وغړوه.› په هماغه شېبه زه بینا شوم او هغه مې ولیده.

¹⁴هغه وویل: ‹زمونږ د نیکونو خدای ته د دې دپاره غوره کړی یې چې د هغه رضا وپېژنې، د هغه نېک خدمتګار ووینې او د هغه اواز د هغه د خپلې خولې څخه واورې.

¹⁵ځکه چې ته به د ټولو خلکو دپاره د هغه شاهد اوسې او څه چې دې لیدلي او اورېدلي دي، د هغو شاهدي به ورکوې.

¹⁶اوس څه شي ته انتظار کوې؟ پاڅېږه، د تعمید غسل واخله او څښتن ته دعا وکړه چې ګناهونه دې وبخښل شي.›

¹⁷کله چې زه بېرته اورشلیم ته راغلم او د خدای په کور کې مې دعا کوله، نو رویا مې ولیدله.

¹⁸په دې رویا کې مې څښتن ولیده چې راته ویل یې: ‹زر شه او سمدلاسه د اورشلیم څخه لاړ شه، ځکه چې د دې ښار خلک به زما په هکله ستا شاهدي ونه مني.›

¹⁹ما وویل: ‹څښتنه، هغوی په دې ښه پوهیږي چې زه هغه سړی یم چې ستا ایمانداران به مې زندان ته اچول او په هرې کنیسه کې به مې وهل.

²⁰کله چې ستا شاهد استیفان ووژل شو، نو زه هلته ولاړ وم او په دې کار کې ورسره زما رضا وه او د هغه د قاتلانو د چپنو ساتنه مې کوله.›

²¹نو څښتن راته وویل: ‹لاړ شه، ځکه چې زه تا د لېرې ځایونو غیریهودیانو ته لېږم.›»

²²خلکو تر دې ځای پورې د پولوس خبرو ته غوږ ونیوه، خو هغوی چیغې پیل کړې: «داسې سړی د دې نړۍ څخه ورک کړئ! هغه د دې لایق نه دی چې ژوندی پاتې شي.»

²³هغوی چیغې وهلې، خپل څادرونه یې له ځمکې وهل او خاورې یې پورته بادولې.

²⁴رومي قوماندان امر وکړ چې پولوس دننه نظامي قلعه ته بوځئ او په دورو یې ووهئ او پوښتنه ترې وکړئ، ترڅو دا معلومه شي چې خلک ولې د هغه په خلاف داسې چیغې وهي.

²⁵خو کله چې هغوی پولوس وتړلو چې په دورو یې ووهي، نو پولوس د هغه منصبدار څخه چې په هغه ځای کې ولاړ ؤ، پوښتنه وکړه: «ایا تاسو ته قانون دا اجازه درکوي چې یو رومي سړی چې جرم هم ورباندې ثابت شوی نه وي، ووهئ؟»

²⁶کله چې هغه منصبدار دا خبره واورېدله، نو قوماندان ته ورغی او پوښتنه یې ترې وکړه: «ته پوهېږې چې څه کوې؟ دا سړی خو رومي دی.»

²⁷نو قوماندان پولوس ته ورغی او پوښتنه یې ترې وکړه: «ماته ووایه چې ته رومي یې؟» پولوس ځواب ورکړ: «هو.»

²⁸قوماندان وویل: «ما په ډېره لوړه بیه دا تابعیت حاصل کړی دی.» پولوس ورته وویل: «خو زه رومي یم، ځکه چې مور او پلار مې رومیان دي.»

²⁹نو کومو عسکرو چې غوښتل د پولوس څخه پوښتنې وکړي، هغه یې زر پرېښود او قوماندان هم ووېرېده، ځکه هغه پوه شو چې پولوس یو رومي سړی دی او د هغه په امر تړل شوی ؤ.

³⁰په بله ورځ قوماندان وغوښتل په دې پوه شي چې په کوم معقول دلیل یهودیان په پولوس تور لګوي، نو پولوس یې ازاد کړ او مشرانو کاهنانو او ټولې شورا ته یې امر وکړ چې سره راټول شي. بیا هغه پولوس راوست او د هغوی په مخکې یې ودراوه.