ايُوب 33

¹نو اے ايُوبه، زما خبرې واوره، او زۀ چې څۀ وايم نو هغې ته متوجو شه.

²نو اوس چې ما خبرې شروع کړې، نو پرېږده چې زړۀ تش کړم.

³زما ټولې خبرې سپينې دى، او زۀ رښتيا رښتيا وايم.

⁴د خُدائ پاک روح زۀ جوړ کړے يم، او د قادر خُدائ ساه ما له ژوند راکړے دے.

⁵کۀ تا سره څۀ جواب وى نو ما له يې راکړه، د خبرې دپاره ځان تيار کړه او په هغې ټينګ ودرېږه.

⁶ګوره، زۀ هم د خُدائ پاک په نظر کښې ستا په شان يم، زۀ هم د خټې نه جوړ شوے وم.

⁷نو زما نه مۀ يرېږه، او زۀ به تا سره زياتے نۀ کوم.

⁸تا زما په مخکښې خبرې کړې دى، او ما ستا ټولې خبرې اورېدلې دى.

⁹تۀ وائې چې، ”زۀ صفا او بې‌ګناه يم، زۀ معصُوم يم او په ما کښې هيڅ غلطى نشته.

¹⁰خو خُدائ پاک په ما کښې غلطى لټوى، هغه ما خپل دشمن ګڼى،

¹¹هغه زما په پښو کښې زولنۍ اچوى، او زما په هر حرکت يې نظر دے.“

¹²خو په دې خبره کښې تۀ غلط يې. زۀ به تا ته ووايم چې ولې ځکه چې خُدائ پاک د انسان نه لوئ دے.

¹³تۀ په خُدائ پاک باندې اِلزام ولې لګوې، وائې چې هغه به زما د يوې خبرې جواب هم ونۀ کړى؟

¹⁴ځکه چې خُدائ پاک بار بار کلام کوى، خو خلق دې ته غوږ نۀ ږدى.

¹⁵کله چې بنى آدم په خوب اودۀ وى او هغه خوب وينى يا رويا وينى،

¹⁶نو خُدائ پاک به د هغوئ غوږونه کولاو کړى، او د خبردارى په ذريعه به هغوئ يروى،

¹⁷هغه يې د بدو عملونو نه راوګرځوى، او د غرور نه يې وساتى.

¹⁸هغه يې د مرګ نه بچ کوى، او د مرګ درياب د تېرېدو نه يې بچ کوى.

¹⁹خُدائ پاک د بيمارۍ په ذريعه د خلقو اصلاح کوى، او د هغوئ په بدنونو باندې درد راولى،

²⁰نو د هغوئ لوږه ختمه شى، او مزېدار خوراک ته يې هم زړۀ نۀ کيږى.

²¹د هغوئ بدنونه ويلى شى، او دوه ګوتې مخ يې راوځى.

²²هغوئ د مرګ په خولۀ ولاړ وى، او د مرګ فرښته د هغوئ انتظار کوى.

²³خو کۀ د زرګونو فرښتو نه يوه فرښته راشى او چا ته صحيح لار وښائى نو دا بس دى،

²⁴او هغه په هغه کس باندې مِهربانه شى او ووائى چې، هغه بچ کړه چې قبر ته لاړ نۀ شى، ځکه چې ما ته د هغۀ د ژوند قيمت مِلاو شوے دے.

²⁵د هغۀ بدن دې د ځوانۍ په وجه تازه شى، په هغۀ دې د ځوانۍ ورځې بيا راشى.

²⁶بيا هغه خُدائ پاک ته سوال وکړى او سوال يې قبول شى، هغه په خوشحالۍ سره د خُدائ پاک حضور ته راشى، او هغه يې بيا يو نېک سړے جوړ کړى.

²⁷هغه به نورو کسانو ته وائى چې، ما ګناه کړې ده، او د نېکۍ په ځائ مې بدى کړې ده. او خُدائ پاک ما له د هغې سزا نۀ ده راکړې د څۀ چې زۀ لائق وم.

²⁸خُدائ پاک زۀ د قبر نه بچ کړم، او زما ژوند به په رڼا کښې وى.

²⁹بې‌شکه چې دا د خُدائ پاک کارونه دى، او د انسان دپاره يې بار بار کوى.

³⁰هغه يې د قبر نه بچ کوى، او د ژوند په خوند يې پوهوى.

³¹ايُوبه، ما ته توجو شه او ما ته غوږ ونيسه، تۀ خاموش اوسه او زۀ به خبرې کوم.

³²کۀ تۀ څۀ وائې، نو ووايه، زۀ غواړم چې تا بې‌ګناه ثابت کړم.

³³کۀ داسې نۀ وى، نو ما ته غوږ ونيسه، خاموش شه او زۀ به تا ته د عقل ښودنه وکړم.“