متلونه 22

¹نېک نامي د ډېرې شتمنۍ نه غوره دهاو عزت د سرو او سپینو زرو نه بهتر دی.

²شتمن او غریب په یو صفت کې شریک ديځکه چې څښتن د دواړو خالق دی.

³ځیرک انسان بدي او بلا ویني او خپل ځان ترې ساتيخو ساده سړی د هغې په لور روان وي او سزا به یې ویني.

⁴عاجزي د څښتن له وېرې پیدا کیږيچې انسان ته شتمني، عزت او نېکمرغه ژوند ورکوي.

⁵د دروغجن انسان لار له اغزو او دامونو نه ډکه ويخو په چا چې خپل ځان ګران وي نو ځان ترې لېرې ساتي.

⁶ماشوم په سمه لار روان کړه.که سپین ږیری هم شي نو مخ به ترې وانه ړوي.

⁷شتمن په مسکینانو باندې حکومت کوياو پور اخیستونکی د پور ورکوونکي غلام دی.

⁸څوک چې د بې انصافۍ تخم کري نو مصیبت به رېبياو د کبر کاسه به یې نسکوره شي.

⁹بختور دی هغه څوک چې سخاوت کويځکه د خپلو خوړو یوه برخه خوارانو ته ورکوي.

¹⁰ملنډې وهونکی وشړه نو شخړې به ورسره ختم شيبحثونه او پېغورونه به ورسره هم بند شي.

¹¹څوک چې د پاک زړه خاوند وي او خوږې خبرې کوينو پاچا به هم د هغه ملګری شي.

¹²څښتن په علم او پوهه خپل نظر ساتيخو د خاینانو نقشې له منځه وړي.

¹³لټ سړی له کور څخه نه وځي او وایي: «بهر زمری دی!که کوڅې ته ووځم نو مړ به مې کړي!»

¹⁴د زناکارې ښځې خوله د ژورې کندې په څېر دهچا ته چې څښتن په غوسه وي نو په کې غورځیږي.

¹⁵جهالت د ماشوم په زړه کې نغښتی ويخو د ادب لښته به یې ترې لېرې وباسي.

¹⁶څوک چې په غریب ظلم وکړي او خپله شتمني ډېره کړياو شتمن ته تحفې ورکوي، نو اخر به نېستمن شي.

¹⁷د حکمت د خاوندانو خبرو ته غوږ نیسه او ورته پام کوهاو زما تعلیم د زړه له کومي قبول کړه

¹⁸نو که دا خبرې د زړه په تل کې وساتې او تل ستا په شونډو وينو خوشحالي به دې په برخه شي.

¹⁹نو زه همدا نن تاته تعلیم درکومد دې دپاره چې په څښتن باندې پوره باور ولرې.

²⁰ما ستا دپاره دېرش نصیحتونه لیکلي ديچې د علم او نصیحت نه ډک دي

²¹ترڅو تا پوه کړم چې رښتیا او د باور وړ خبرې زده کړېاو هغه چا ته رښتینی ځواب ورکړې چې ته یې رالېږلی یې.

²²د غریب د غریبۍ نه په غلا غلطه ګټه مه اخلهاو په محکمه کې د مسکینانو حق تر پښو مه لاندې کوه

²³ځکه څښتن به د دوی د حق ساتنه وکړياو هغوی به تباه کړي چې د دوی نه یې غلا کړې ده.

²⁴د غوسه ناک انسان سره ناسته ولاړه مه کوهاو د هغه چا سره ملګرتیا مه کوه چې زر په قهریږي

²⁵هسې نه چې د هغه عادتونه زده کړېاو خپل ځان په دام کې ونښلوې.

²⁶د بل چا په قرض کې لاس مه ورکوهاو مه د چا د پور ضمانت په خپله غاړه اخله.

²⁷که ته چېرته دا قرض ورنه کړېنو د خوب کټ او بستره به درنه یوسي.

²⁸د ځمکې د حد پخوانۍ تیږه مه بېځایه کوهکوم چې پلار او نیکه دې پخوا ایښودلې ده.

²⁹څوک چې په خپل کار کې مهارت ولريد پاچاهانو په حضور کې به خدمت کوياو د عامو خلکو خدمت به نه کوي.