متلونه 7

¹ای زما زویه! زما خبرې په یاد ساتهاو حکمونه مې د خزانې په څېر په خپل زړه کې وساته.

²زما په حکمونو عمل کوه چې نېکمرغه ژوند ولرېاو زما تعلیم د خپلو سترګو د کسي په شان وساته.

³هغه په خپلو ګوتو پورې وتړهاو د خپل زړه په تخته یې ولیکه.

⁴حکمت ته خپله خور ووایهعقل او پوهه ډېر نژدې خپلوان وګڼه

⁵نو دوی به تا د بل چا د ښځې نه لېرې وساتيد هغې ښځې نه چې غوړې خبرې کوي.

⁶زه یو وخت د خپل کور په کړکۍ کې ولاړ وماو د کړکۍ له جالۍ نه مې لاندې کتل

⁷نو ساده ځوانان مې ولیدلاو د هغوی په منځ کې مېیو ناپوهه ځوان په نظر راغی.

⁸هغه د هغې ښځې د کور په نژدې کوڅه کې روان ؤاو د هغې د کور په لور یې په ډاډه ډول قدمونه اخیستل.

⁹د ماښام په وخت کې چې لمر پرېوتهتوره تیاره راغله او نیمه شپه شوه.

¹⁰ناڅاپه یوه ښځه له هغه سره مخامخ شوهچې د بدلمنۍ کالي یې اغوستي وو او نیت یې ښه نه ؤ.

¹¹دا ښځه ډېره بې حیا او بې شرمه وهاو له کور نه بیرون تل سرګردانه ګرځېدله

¹²او هر وخت به کوڅو او چوکونو ته تللهاو د ښار په هر ګوټ کې به په کمین کې ولاړه وه.

¹³نو هغې له هغه نه په زور غاړه چاپېر کړه او ښکل یې کړاو په سپین سترګۍ یې هغه ته وویل:

¹⁴«نن ما د قربانۍ غوښه پخه کړې دهاو خپل نذر مې پوره کړی دی.

¹⁵په دې خاطر زه راووتلم چې ستا سره وګورماو غوښتل مې چې تا ولټوم او پیدا مې کړې.

¹⁶ما د مصر قیمتي ټوکرونه او رنګارنګ څادرونهاو ښکلي پوښونه په خپل کټ باندې غوړولي دي.

¹⁷ما په خپله بستره عطرکنډ، عود او دالچیني شیندلي دي.

¹⁸زما سره لاړ شه چې تر سهاره په عشق ماړه شواو د یو بل له مینې نه خوند واخلو

¹⁹ځکه مېړه مې په کور کې نشتههغه په یو لېرې سفر تللی دی.

²⁰د پیسو ډکه کڅوړه یې له ځان سره وړې دهاو د پنځلسمې سپوږمۍ تر راختلو پورې بېرته نه راځي.»

²¹نو ښځې په خپلو ډېرو خوږو خبرو هغه مجبور کړاو په خپلو نرمو خبرو یې هغه بې لارې کړ.

²²نو هغه سمدلاسه په هغې پسې روان شولکه غویی چې حلالېدو ته روان شياو د غرڅه په شان چې په ټوپونو دام ته روان وي

²³ترڅو چې غشی یې ځیګر سوری کړيلکه مرغۍ چې د دام خواته په منډه روانه وياو نه پوهیږي چې خپل ژوند به له لاسه ورکړي.

²⁴نو ای زما زامنو! ماته غوږ ونیسئاو زما خبرو ته پوره پام وکړئ.

²⁵خپل زړه مه پرېږدئ چې د داسې ښځې طرف ته وګرځياو یا د هغې په غلطو لارو روان شي.

²⁶ځکه چې ډېر خلک یې ژوبل کړي دياو بې شمېره خلک یې وژلي دي.

²⁷د هغې د کور لارې د ګور په لور تللې ديچې د مرګ ژورې کندې ته لاندې کوزیږي.