زبور 104

¹اووایه ثنا د څښتن ای زما ځانه!څومره عظیم یې ته زما څښتن خدایه!د لویۍ او د جلال لباس کې پټ یې

²تا په رڼا کې ځان پوښلی د کالیو په څېرتا اسمانونه غوړولي د خېمې په شان دي

³پاسنی چت دې د خپل کور جوړ کړی ورېځو باندېخپلې جنګي ګاډۍ په شان له ورېځو کار اخلې تهسپرېږې ته په وزرونو �� باد

⁴ته د بادونو نه کار اخلې د استازو په شاند اور لمبې ته کاروې د خادمانو په شان

⁵تا درولې ځمکه داسې بنیادونو باندېهغه به هېڅکله ونه خوځیږي

⁶په دریابونو باندې وپوښله ځمکه دې چپنې په څېراوبو نیولي دي د غرو سرونه

⁷اوبه چې ورټلې تا نو هغه وتښتېدېستا د تندر د اواز په اورېدو سره په منډه شولې

⁸د غرو په څوکو باندې وبهېدې شولې درو ته ښکتهلاړلې هغه ځای ته چې ټاکلی ورته تا ؤ

⁹تا ورته حد وټاکه چې ورنه تېرې نه شيڅو یوځل بیا ځمکه ونه پوښي دوی

¹⁰جاري کوې چینې درو کې تهترڅو اوبه یې شي روانې د غونډیو منځ کې

¹¹د څښاک اوبه ورکوي ټولو ځنګلي ځناورو تهماتوي تنده په دې د ځنګلي خرو

¹²مرغان اوسیږي د اوبو په شاوخوا ونو کېوایي سندرې یې په څانګو باندې

¹³اوبه کوې غرونه له خپل اسماني کورهستا د کارونو د ثمر ځینې بسیا ده ځمکه

¹⁴راشنه کوې واښه څارویو لرهد انسانانو په خاطر بوټي چې ویې کريترڅو د ځمکې نه خواړه پیدا کړي

¹⁵هم د انګورو شراب چې دوی یې خوښ کړيزیتونو تېل یې د مخونو د ځلا دپارهاو هم خواړه چې دوی ته ورکړي قوت

¹⁶د څښتن ونې ښې خړوبې شولېد سبر ونې د لبنان چې دي هغه کرلې

¹⁷جوړوي ځالې په هغو کې مرغانلري کورونه لګ لګان د صنوبر ونو کې

¹⁸اوسیږي لوړو غرو کې ځنګلي وزېګړنګونه پناه ځای د غرنۍ سویو

¹⁹تا سپوږمۍ ده پیدا کړې چې معلومې کړو پرې میاشتېپوهیږي لمر چې پرېوځي څه وخت

²⁰ته راولې تیاره او شپه جوړیږيټول ځنګلي ځناور ګرځي په کې

²¹غړمبیږي ځوان زمریان ښکار پسېتیاروي چې ورته خدای هغه خواړه لټوي

²²چې لمر راوخېژي، دوی بېرته ورځيخپلو غارو کې څملي

²³خپلو کارو پسې روان شي خلکاو تر ماښامه پورې زیار وباسي

²⁴تا دي جوړ کړي ای څښتنه ډول ډول شیانټول دې جوړ کړي د حکمت له مخېپه مخلوقاتو ځمکه ډکه ده ستا

²⁵دریابونه دي پراخه او لویچې بې شمېره مخلوقات په کې اوسیږيکه کوچني دي یا غټ

²⁶وګورئ کشتۍ چې دي روانې د هغوی په سراو نهنګ چې پیدا کړی دی تا او په کې لوبې کوي

²⁷هغه ټول دي په تمه تاتهچې په خپل وخت ورته خواړه ورکړې

²⁸ته چې هغوی ته ورکوې کوم شیان، راټولوي یې هغویستا د لاس په خلاصېدو، ماړه کیږي هغوی په ښو شیانو

²⁹چې مخ ترې واړوې نو سخت وېریږي هغویچې ساه ترې واخلې نو مړه کیږي هغویاو ورځي بېرته هغې خاورې ته چې جوړ شوي ورنه

³⁰چې کله ورکړې ورته ساه نو ژوندي شي هغویاو ورکوې ځمکې ته نوی ژوندون

³¹وي تر ابده دې جلال د څښتنخپلو کارونو باندې وي دې خوشحاله څښتن

³²چې ځمکې ته وګوري نو په لړزان شي هغهچې غرو ته لاس وروړي نو ترې راوځي لوګی

³³زه به خپل ټول عمر سندره د څښتن وایمهترڅو ژوندی یم زه ثنا به د خپل خدای وایمه

³⁴وي دې خوشحاله په خیالونو زماځکه چې زه یمه خوشحاله د څښتنه څخه

³⁵شي نابود ګناهکاران دې ټول د ځمکېپاتې دې نه شي بدعمله نورووایه ثنا ته د څښتن ای زما ځانه!د څښتن ثنا او صفت وکړئ!