زبور 139

¹ای څښتنه، زه ازمایلی یم تا او ما پېژنې ته

²کله چې زه کوم ارام او یا کار کومهنو ته خبرېږې پرېته د لېرې نه پوهېږې په فکرونو زما

³ته مې ښه وینې که زه ګرځم او که ملاست یمټولو اعمالو نه خبر یې زما

⁴خبره نه وي لا وتلې مې د خولې نهته پرې بېخي پوهېږې ای څښتنه

⁵د کټارې په شان زما نه ته چاپېر یېخپل لاس دې ایښی وي زما په سر باندې

⁶داسې معلومات چې ته یې لرې زما په هکلهحیرانوونکی دی ډېرزما د عقل نه اوچت دی دا

⁷وتښتم چېرته ستا نه؟ستا له حضوره چېرته لېرې لاړ شم؟

⁸که چېرې وخېژم اسمان ته نو ته یې هلتهکه زه څملم د مړو دنیا کې نو ته یې هلته

⁹که ما کولای شول چې والوزمه هغه ځای تهچې په کې لمر راخېژيیا مې کولای شول چې واوسېږم هغه ځای کېچېرته چې لمر پرېوځي

¹⁰هلته به هم یې چې ماته وکړې لارښوونهته به هلته یې چې ما سره کومک وکړې

¹¹که زه ووایم تیارې نه چې ما پټ کړيیا رڼا نه چې شاوخوا مې ده بدله په تیاره شي

¹²خو حتی تیاره هم تاته نه ده تیارهاو شپه د ستا دپاره ده د رڼا ورځې په شانځکه تاته رڼا او تیاره یوشان دي

¹³تا جوړه کړې هره برخه د بدن ده زماهغه دې ټولې یوځای کړې زما د مور ګېډه کې

¹⁴ثنا او صفت کومه ستا ځکه چې زه دې پیدا کړی یمهپه عجیبه او په مرموزه توګهاو په دې خاطر چې ټول کارونه عجیبه دي ستاپه دې ډېر ښه پوهېږم

¹⁵چې کله هډوکي جوړېدل زمایوځای کېدل هغه په غور سرهزما د مور ګېډه کېچې لویېدمه پټ په هغه ځای کېته پوهېدلې چې زه هلته ومه

¹⁶مخکې له دې نه چې پیدا شمه زهتا لیدلی ؤ زما نامکمله بدنتا زما د ژوند ورځې چې دې ټاکلې وې زما دپارهټولې لیکلې دې وې په خپل کتاب کې

¹⁷څومره قیمتي دي ستا فکرونه زما دپاره خدایهڅومره زیات دي هغه

¹⁸که زه یې وشمېرمهنو وي به زیات هغه له شګو څخهچې رابېدار شمه زه نو بیاهم تا سره یم

¹⁹ای خدایه، کاشکې ته ووژنې بدکاره خلککاشکې پرېږدي قاتلان خلک ما

²⁰بدې خبرې کوي دوی تا پسېاو ستا دښمنان غلطه ګټه اخلي ستا د نامه څخه

²¹ای څښتنه، ایا ونه کړم کرکه هغه چا نهچې کوي کرکه تا نه؟او بېزاره نه شم هغه چا نهچې سرکښي کړي تا نه؟

²²بېخي نفرت کوم هغوی نههغوی ګڼمه لکه خپل دښمنان

²³ای خدایه، ته ما وازمایه او زما له زړه خبر شهما امتحان کړه او شه خبر له اندېښنو نه زما

²⁴وګوره ماته که روان یم زه په بده لارهاو د تل ژوندون په لاره وکړه لارښوونه زما